กวนหนิงทำราวกับมองไม่เห็น ยิ้มพลางกล่าวว่า “ใต้เท้าเซวียเดินทางดี ๆ!”
เซวียหวยเหรินย่อมไม่สนใจเขา เดินตรงออกไปทันที จากนั้นอู๋ชิงคุน สื่อจิง และคนอื่น ๆ ก็ทยอยตามออกไป
คนที่เหลือต่างยังตั้งตัวไม่ทัน จึงไม่มีใครออกไปส่ง
เมื่อทุกคนจากไปแล้ว ที่นั่นก็เหลือเพียงคนจากกรมอาญา
จางเจิ้งถอนหายใจยาว ก่อนกล่าวเสียงขรึมว่า “ครานี้พวกเราล่วงเกินใต้เท้าเซวียเข้าอย่างจังแล้ว”
“ซื่อจื่อกวน ครานี้กรมอาญาพลอยเดือดร้อนเพราะท่านไปด้วย”
ผู้กล่าวคือหลี่เหรินเสวีย รองเจ้ากรมขวาแห่งกรมอาญา เขาถอนหายใจยาวเช่นกัน
“ใต้เท้าท่านนี้กล่าวได้น่าสนใจนัก ตอนแรกมิใช่ใต้เท้าจางเป็นฝ่ายมาหาข้าหรอกหรือ?”
กวนหนิงไม่ยอมรับผิด
“ได้ประโยชน์แล้วยังทำเป็นไม่รู้เรื่องอีก”
จางเจิ้งถลึงตาใส่กวนหนิง
“ข้าให้เจ้าจับเซวียเจี้ยนจงก็เพื่อผลักดันการปฏิรูปกฎหมาย แล้วเจ้าทำอะไรลงไป?”
“ข้าไม่รู้อะไรด้วยเสียหน่อย ที่ทำไปก็เพื่อกรมอาญาของพวกเรามิใช่หรือ?”
“อย่างไรก็เป็นเรื่องยุ่งยากแล้ว”
หลี่เหรินเสวียกล่าวว่า “ชั้นเชิงทางการเมืองของใต้เท้าเซวียล้ำเลิศยิ่งนัก จากปราชญ์ผู้ดูแลการศึกษาแห่งสำนักกั๋วจื่อ เขาเข้าสู่กรมคลังรับราชการ ไต่เต้าจากรองเจ้ากรมขวาจนเป็นเจ้ากรมคลัง ใช้เวลาเพียงสามปี”
“ยามดำรงตำแหน่งเจ้ากรมคลัง ท้องพระคลังของราชสำนักก็มีเงินเหลือเก็บมากมายเป็นครั้งแรก งบประมาณแต่ละส่วนแจกแจงไว้อย่างละเอียดชัดเจน ผลงานโดดเด่น จึงเข้าตาฝ่าบาท หลังจากนั้นยังได้กุมอำนาจสำนักตรวจการ และในช่วงนั้นก็เข้มงวดกับการปกครองขุนนางอย่างยิ่ง ก่อนจะก้าวเข้าสู่สภาอำมาตย์และมาถึงตำแหน่งนี้...”