“ไปกันเถิด งานชุมนุมชมบทกวีใกล้เริ่มแล้ว”
“ได้ยินว่าจะประกาศในงานชุมนุมชมบทกวีว่าใครคือยอดกวี”
“จริงหรือ?”
“ไป ไปกันเถิด”
ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ตะโกนขึ้นมา ฝูงชนจึงสลายตัวทันที ต่างมุ่งหน้าเข้าไปในสำนักศึกษาหลวง
หลิวเฟิงชี้ไปยังกวนหนิง “ซื่อจื่อกวน กล้าไปหอคีตกวีหรือไม่? มิใช่ว่าท่านกล่าวว่าตนเป็นผู้แต่งหรอกหรือ?”
“กล้าสิ เหตุใดจะไม่กล้า?”
หลิวเฟิงยั่วยุกวนหนิงครั้งแล้วครั้งเล่า จนโทสะของเขาปะทุขึ้นเช่นกัน
“อีกประเดี๋ยวก็จะประกาศชื่อผู้แต่งแล้ว หากมิใช่ท่านขึ้นมา จะทำเช่นไร?”
“ตามใจ”
กวนหนิงสงบนิ่งดุจขุนเขา
“ท่าน...”
เมื่อเห็นกวนหนิงตอบอย่างตรงไปตรงมา หลิวเฟิงก็ชะงักเล็กน้อย เผยความลังเลอยู่บ้าง ทว่าจากนั้นกลับหัวเราะเยาะตนเอง
ซื่อจื่อกวนผู้นี้ทั้งบุ๋นไม่เอาไหน ทั้งบู๊ก็ไม่เอาถ่าน ชื่อเสียงว่าเป็นคุณชายเสเพลไร้ประโยชน์ของเขาเป็นที่รู้กันทั่ว ยามนี้คงกำลังยกตนข่มท่าน ผู้อื่น จงใจวางท่าเสียมากกว่า เป็นตนที่คิดมากไปเอง
ความคิดวูบผ่าน
หลิวเฟิงเอ่ยตรงๆ ว่า “หากมิใช่ท่าน เช่นนั้นก็รบกวนซื่อจื่อกวนไปจวนตระกูลเติ้งด้วยตนเอง เพื่อขอขมาและกล่าวขอโทษเถิด!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนต่างชะงัก มองหลิวเฟิงด้วยความตกตะลึงเล็กน้อย
เงื่อนไขนี้ช่างโหดเหี้ยมไม่น้อย ขณะเดียวกันก็ทำให้ผู้คนอดเลื่อมใสหลิวเฟิงไม่ได้ คนผู้นี้สมกับเป็นยอดฝีมือด้านฉวยโอกาสจริงๆ
ความบาดหมางระหว่างกวนหนิงกับจวนตระกูลเติ้งเป็นที่รู้กันทั่ว ทั้งยังทำให้เติ้งหมิงจื้อเสียหน้าอยู่หลายครั้ง
นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้แก้แค้น
หลิวเฟิงเสนอให้กวนหนิงไปขอโทษ หากสำเร็จ เติ้งชิวจะต้องจดจำบุญคุณของหลิวเฟิงไว้แน่นอน...
“ได้สิ!”
กวนหนิงตอบรับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“ท่านยังกล้ารับปากอีกหรือ?”
หลิวเฟิงไม่คิดว่ากวนหนิงจะตอบตกลงอย่างรวดเร็วเช่นนี้
“อย่างไร? เจ้าไม่กล้าแล้วหรือ?”
ท่าทีเช่นนี้กลับทำให้หลิวเฟิงคลายความกังวล
“ดี ในที่นี้มีคนอยู่มากมายเป็นพยาน พวกเจ้าทั้งหลายได้ยินแล้วใช่หรือไม่?”
“ได้ยินแล้ว”
“พวกเราล้วนเป็นพยานได้”
“ซื่อจื่อกวนผู้นี้คงเสียสติไปแล้ว ถึงกล้ารับปากเรื่องเช่นนี้?”
“ฮ่าๆ!”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมโดยรอบ