เหล่าขุนนางที่เพิ่งโต้แย้งไปเมื่อครู่ต่างพากันพูดไม่ออก บัดนี้พวกเขาจึงได้ประจักษ์ว่ากวนหนิงมีวาจาคมคายเพียงใด!
จะให้กวนหนิงกุมอำนาจบัญชาการกองทัพเจิ้นเป่ย เพียงเพื่อแลกกับทหารสามหมื่นนายได้อย่างไร
นั่นย่อมเป็นการกลับหัวกลับหาง เอาปลายเหตุมาเป็นต้นเหตุ
เพราะเหตุนี้เอง พวกเขาจึงถูกจำกัดอยู่มาก
นี่แหละคือความสำคัญของฐานะ
และเป็นเหตุผลว่าทำไมกวนหนิงจึงต้องสืบทอดตำแหน่งอ๋องให้ได้
หากเขาเป็นเพียงสามัญชน ย่อมไม่มีหนทางใดเลย
ยามนี้เจ้าตัวจำต้องออกหน้าแล้ว
“สงครามยุติลงแล้ว เจ้ายังเก็บกองทัพนี้ไว้ด้วยเหตุใด?”
จักรพรรดิหลงจิ่งตรัสถามตรง ๆ
ประโยคหลังมิได้ตรัสออกมา ทว่าทุกคนต่างรู้ความหมายดี
หรือว่าเจ้าคิดก่อกบฏจริง ๆ?
บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้น!
หากยามนี้ถูกปักความผิดฐานกบฏลงมา ผู้สร้างคุณูปการก็จะกลายเป็นกบฏทันที!
ลู่จ้าวหลิงและคนอื่น ๆ ร้อนใจยิ่งนัก
เหตุผลที่กวนหนิงยกมานั้นฟังขึ้น ทว่ายังไม่หนักแน่นพอ
อย่าให้เรื่องเล็กทำลายเรื่องใหญ่เป็นอันขาด!
การเผชิญหน้ากันในยามนี้ไม่ฉลาดเอาเสียเลย อีกทั้งผู้อื่นก็ไม่อาจช่วยเอ่ยปากแทนเขาได้
กวนหนิงเผชิญคำซักถามของจักรพรรดิหลงจิ่ง ก่อนกล่าวเสียงทุ้มต่ำว่า “ครานั้นข้าตกอยู่ท่ามกลางวงล้อม ถูกผลักไสไปอยู่หลังแนวข้าศึก มีกำลังพลใหม่อยู่เพียงหนึ่งพันนาย แม้แต่ปกป้องตนเองยังทำไม่ได้ แล้วจะเอ่ยถึงการกอบกู้แผ่นดินได้อย่างไร?”
“เมื่อแผ่นดินตกอยู่ในภาวะวิกฤต สิ่งที่ข้าคิดคือหน้าที่ของชนชั้นสูง ข้าคือเจิ้นเป่ยอ๋องแห่งต้าคัง!”
น้ำเสียงเช่นนี้ ประกอบกับสถานการณ์ตรงหน้า ชวนให้ผู้คนอดทอดถอนใจมิได้
“ใต้เท้าต้วนอ่างกล่าวว่ากองทัพนี้ของข้าจัดตั้งขึ้นโดยมิได้รายงาน จึงเป็นกองทัพที่ผิดกฎหมาย แท้จริงแล้วกลับชอบด้วยกฎหมาย”