ทั่วทั้งงานเงียบกริบ สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่กวนหนิง
เรื่องนี้จะต้องสั่นสะเทือนไปทั่วต้าคังอย่างแน่นอน!
ในต้าคังมีขุนนางชั้นกั๋วกงเหลืออยู่เพียงหกคน แต่ละคนล้วนมีอำนาจและบารมีสูงส่ง พวกเขาคือชนชั้นสูงสุดของระบบขุนนาง ถัดลงไปคือกลุ่มผู้มีความดีความชอบอันยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นกลุ่มผลประโยชน์ร่วมกัน
ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีขุนนางชั้นสูงระดับนี้ถูกไต่สวนมาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการพัวพันไปถึงคนทั้งตระกูล
การลงมือกับขุนนางคนหนึ่ง ยากยิ่งกว่าการลดอำนาจอ๋องตามหัวเมืองเสียอีก
อีกทั้งทุกคนต่างรู้ดีว่า ครั้งที่จักรพรรดิหลงจิ่งก่อกบฏชิงบัลลังก์จากพระเชษฐา พระองค์สามารถทำให้ราชสำนักมั่นคงได้อย่างรวดเร็ว ก็เพราะได้รับการสนับสนุนจากเหล่าผู้มีความดีความชอบ
ยิ่งเป็นจักรพรรดิหลงจิ่ง ยิ่งไม่มีทางลงมือด้วย
แต่ครั้งนี้กลับเกิดข้อยกเว้นขึ้น
เป็นเพราะกวนหนิงเอ่ยถึงเรื่องนี้ได้ถูกจังหวะพอดี หากเปลี่ยนสถานที่หรือเวลา บางทีอาจยังมีทางผ่อนปรน...
กลับจากชัยชนะ เหยียบกั๋วกงขึ้นสู่บัลลังก์!
อ๋องเจิ้นเป่ยหนุ่มผู้นี้เริ่มเผยเค้าลางแห่งการผงาดขึ้นแล้ว นับแต่นี้ไปไม่มีผู้ใดมองข้ามเขาได้อีก...
“ฝ่าบาททรงวินิจฉัยอย่างแจ่มแจ้ง ทั้งยังทรงเห็นแก่ความถูกต้อง กระหม่อมย่อมพอใจพ่ะย่ะค่ะ”
กวนหนิงตอบ
แม้ฟังจากน้ำเสียงของจักรพรรดิหลงจิ่งจะราบเรียบเป็นปกติ แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงความโกรธและความไม่พอใจ
พระองค์คงคาดไม่ถึงว่าเขาจะฉวยโอกาสนี้ก่อเรื่อง จนตั้งรับไม่ทัน
ทว่าความเด็ดขาดของจักรพรรดิหลงจิ่งก็เกินความคาดหมายเช่นกัน เขาคิดว่าคงต้องยื้อกันอีกสักพัก...
“พอใจก็ดีแล้ว”
จักรพรรดิหลงจิ่งโบกพระหัตถ์ทันที “ทหาร จับเจิ้งอี้พาตัวออกไป!”
ทหารหลายนายเข้ามาพาตัวเจิ้งอี้ออกไป ใบหน้าของเขาซีดเผือดดุจเถ้าถ่าน มิได้ขัดขืน ทั้งยังไม่ได้ร้องตะโกนขอความเป็นธรรมด้วยซ้ำ