การกุมกำลังทหารไว้ในมือส่วนตัวเป็นข้อห้ามเด็ดขาดมาแต่ไหนแต่ไร ราชวงศ์ย่อมไม่อาจยอมรับได้ แล้วเหตุใดจึงกดขี่จวนอ๋องเจิ้นเป่ย เหตุใดจึงไม่ยอมให้กวนหนิงบัญชาการกองทัพเจิ้นเป่ย?
สาเหตุก็อยู่ตรงนี้
บัดนี้ไม่เพียงควบคุมเขาไม่ได้ กลับยังทำให้เขามีกองทัพเพิ่มขึ้นอีกกอง!
ในหมู่ชนชั้นสูงมีคำกล่าวหนึ่งแพร่หลายอยู่เสมอ
อำนาจเป็นเพียงเมฆลอย มีแต่กองทัพเท่านั้นที่คงอยู่ชั่วนิรันดร์!
กองทัพในที่นี้หมายถึงกองทัพส่วนตัวขนาดใหญ่!
เมื่อเวลาผ่านไป ราชสำนักย่อมรู้ถึงข้อเสียนี้ จึงลดอำนาจอ๋องตามหัวเมืองและบั่นทอนกำลังทหาร ต้าคังยังมีอ๋องตามหัวเมืองอยู่หลายพระองค์ ทว่าล้วนถูกลดทอนอำนาจทั้งสิ้น ผู้ที่ยังบัญชาการทหารจำนวนมากได้ มีเพียงจวนอ๋องเจิ้นเป่ยแห่งเดียว!
ความพิเศษนี้เป็นตัวกำหนดทุกสิ่ง
บรรพชนตระกูลกวนเคยติดตามจักรพรรดิไท่จู่ก่อการสร้างคุณูปการ ครั้นถึงรัชสมัยจักรพรรดิซื่อจง เพื่อปราบภัยจากทางเหนือ จึงได้รับแต่งตั้งเป็นเจิ้นเป่ยอ๋องสืบทอดตำแหน่ง ตระกูลกวนพิทักษ์ดินแดนเหนือชั่วนิรันดร์!
นี่เองคือเหตุผลที่จักรพรรดิหลงจิ่งไม่กล้าลดอำนาจอ๋องตามหัวเมืองโดยตรงมาโดยตลอด
ประการแรก จวนอ๋องเจิ้นเป่ยมีอิทธิพลอยู่ จึงไม่อาจทำการอย่างหุนหันพลันแล่นเกินไป
ประการที่สอง เป็นพระราชโองการสุดท้ายของจักรพรรดิซื่อจงและจักรพรรดิอีกหลายพระองค์
เขาก่อกบฏชิงบัลลังก์จากพี่ชายได้ แต่ไม่อาจล้มล้างพระราชโองการของบรรพชน!
บัดนี้เขากำลังเผชิญทางตันเดียวกัน
ยิ่งไปกว่านั้น กวนหนิงยังสร้างคุณงามความชอบไว้ใหญ่หลวง…
กลัดกลุ้ม!
ช่างกลัดกลุ้มเหลือเกิน!
จักรพรรดิหลงจิ่งฟังออกชัดเจนว่าถ้อยคำของกวนหนิงแฝงความภาคภูมิใจเอาไว้!
บัดซบ!
แต่ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ จักรพรรดิหลายพระองค์ก่อนหน้าไม่รู้ว่าทรงกำหนดกฎเกณฑ์ไว้มากมายเพียงใด จะให้เขารู้ทั้งหมดได้อย่างไร?