อดีตพระอาจารย์ฮุ่ยซิน บัดนี้คืออู้คง หลังจากกราบเป็นศิษย์แล้วก็อยู่ข้างกายกวนหนิง กวนหนิงมักเอ่ยวาจาธรรมจากชาติก่อนของตนสองสามประโยค แล้วแต่งเรื่องเหลวไหลขึ้นมาอีกสองสามคำ ก็หลอกล่อเขาจนเคลิบเคลิ้มราวกับได้ฟังสัจธรรมอันลึกล้ำ
สิ่งที่เขาเรียนมิใช่พระธรรมมหายาน หากเป็นพระธรรมสกุลกวน...
“อาจารย์ มีเรื่องใดหรือ”
“อาจารย์มีเรื่องให้เจ้าทำ จงไปวัดหานซานเดี๋ยวนี้...”
เขากระซิบกำชับ ไม่ให้ผู้อื่นได้ยิน
“นี่คือการฝึกฝนประสบการณ์ และเป็นบททดสอบด้วย”
“ขอรับอาจารย์ ข้าจะทำให้ดี”
อู้คงจากไปทันที
“ท่านหาศิษย์...ได้ดีทีเดียว”
โม่เซวียนมองเขาด้วยสีหน้าพิกล
“ไปกันเถิด ไปสืบคดี!”
กวนหนิงเอ่ยว่า “ข้าจะร่วมสืบคดีในฐานะที่ปรึกษารับเชิญของกรมสืบจับ ไม่มีปัญหาใช่หรือไม่”
เขามิใช่คนของกรมสืบจับอีกแล้ว หากทำตามขั้นตอนปกติก็ไม่มีสิทธิ์ร่วมสืบคดี โดยเฉพาะคดีใหญ่เช่นนี้
“ที่ปรึกษาหรือ?”
กวนหนิงอธิบายความหมายของที่ปรึกษาให้ฟังทันที
“ไม่มีปัญหา”
โม่เซวียนตอบรับอย่างไม่ลังเล
“ไปกันเถิด”
กวนหนิงกำชับเหลาหวูให้ส่งคนออกตามหาต่อ จากนั้นจึงตามโม่เซวียนไปยังกรมสืบจับ
เริ่มจากอ่านสำนวนคดี แล้วค่อยตรวจศพ
ในสำนวนคดีไม่มีอะไรให้ดูมากนัก กวนหนิงทราบรายละเอียดของคดีอยู่แล้ว สิ่งที่เขาต้องการเห็นเป็นหลักคือศพ
ห้องเก็บศพ
ศพ 9 ร่างเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ
ไม่มีร่องรอยเน่าเปื่อยแม้แต่น้อย ทว่าชวนให้ขนลุกเป็นพิเศษ เพราะล้วนเป็นศพแห้ง
กวนหนิงฝืนความรู้สึกไม่สบายใจเข้าไปพิจารณาใกล้ ๆ
ทั่วร่างหม่นคล้ำ เนื้อหนังแห้งเหี่ยวแนบติดกระดูก หน้าท้องแฟบยุบ เหลือเพียงรูปร่างมนุษย์เท่าที่จำเป็น น่าสยดสยองยิ่งกว่าศพทั่วไป