กองทัพเจิ้นเป่ยหาใช่สิ่งที่ฝึกฝนขึ้นได้ในเวลาอันสั้น หากแต่ผ่านการศึกสั่งสมมาเนิ่นนาน
พี่ร่วมสาบานผู้นี้ช่างกล่าวได้ใหญ่โตนัก
“แผนการที่เจ้าวางไว้นั้นยอดเยี่ยม ทว่าเมื่อนำไปปฏิบัติจริงกลับเกิดปัญหาขึ้น”
น้ำเสียงของลี่ซิวเจือความจนใจ
“ยังมีปัญหาอีกหรือ?”
กวนหนิงขมวดคิ้ว
“ก็ระบบทหารทำไร่นาที่เจ้าเสนอไว้นั่นแหละ”
ลี่ซิวกล่าวเสียงต่ำ “ระบบทหารทำไร่นาทำให้คนเหล่านั้นเห็นผลประโยชน์ แต่เดิมกองทัพหลายกองไม่ยินดีไปแดนเถื่อน บัดนี้กลับแย่งกันไป ข้ากังวลว่าในท้ายที่สุดธรรมชาติของกองทัพจะเปลี่ยนไป ทหารจะถูกบีบคั้นให้กลายเป็นแรงงาน จนสูญเสียความสามารถในการรบ สุดท้ายผลประโยชน์ตกอยู่ในมือคนบางกลุ่ม แต่ราชสำนักยังต้องเป็นผู้จ่ายงบประมาณทางทหาร...”
กวนหนิงชะงักไปเล็กน้อย
“แดนเถื่อนเผชิญศึกอยู่เบื้องหน้า พวกเขายังกล้าทำเช่นนี้หรือ?”
“กองทัพอยู่ในมือของตระกูลขุนนางผู้ทรงอำนาจมาแต่ไหนแต่ไร พวกเขามีสิ่งใดไม่กล้าทำ?”
ลี่ซิวเอ่ย “ที่จริงตระกูลเจิ้นเป่ยอ๋องของพวกเจ้าก็อยู่ในกลุ่มนั้น อีกทั้งยังเป็นตระกูลผู้ทรงอำนาจที่ใหญ่ที่สุด เพียงแต่ไม่ยอมสมคบคิดกับพวกเขา จึงถูกกีดกัน...”
“เฮ้อ”
กวนหนิงถอนหายใจแผ่วเบา
“หากเป็นเช่นนี้ย่อมเกิดเรื่องขึ้น แผนการที่ข้าวางไว้ล้วนตั้งอยู่บนความเป็นจริง พวกเขากลับแก้ไขตามอำเภอใจ จนประสิทธิผลลดลงไปมาก...”
เขาไม่อยากกล่าวต่อแล้ว เพราะพูดไปก็ไร้ประโยชน์ ถึงเวลานั้นผลร้ายย่อมปรากฏขึ้นเอง...
“พอเถิด เช่นนั้นข้ากลับก่อน”
ลี่ซิวลุกขึ้น
“จะกลับแล้วหรือ?”