เมื่อมาเยือนวัดหานซานอีกครั้ง กวนหนิงก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นยิ่ง
หลังการโต้วาทีธรรมะ เขาก็กลายเป็นบุคคลที่ไม่ธรรมดาในสายตาของผู้บำเพ็ญพุทธธรรมทั้งหลาย
แม้แต่พระอาจารย์ฮุ่ยซินยังยินดีกราบเขาเป็นอาจารย์ แล้วจะยังมีอะไรให้กล่าวอีกเล่า?
เขาคืออาจารย์ของพุทธบุตร
มีฐานะสูงส่ง
“เมื่ออุบาสกกวนมาเยือน อารามน้อยของเราก็เปล่งประกายขึ้นมาทันตา!”
พระเต้าหู้เดินออกมาต้อนรับด้วยตนเอง
เขาเป็นศิษย์น้องของเจ้าอาวาสเต้าซิ่น ซึ่งไม่ค่อยปรากฏตัว โดยทั่วไปแล้วกิจธุระประจำวันของวัดหานซานล้วนเป็นเขาที่ดูแล
“ไต้ซือเต้าหู้ก็กล่าวคำยกยอเช่นนี้ด้วยหรือ?”
กวนหนิงเอ่ยถาม
เขาไม่ได้บอกว่ามาสืบคดี เพียงกล่าวว่ามาเยี่ยมเยือนเท่านั้น
ก่อนมีหลักฐาน ทำได้เพียงสืบหาอย่างลับ ๆ
วัดหานซานเป็นอารามหลวง มีสถานะพิเศษในต้าคัง หากสืบสวนโดยตรงย่อมส่งผลกระทบใหญ่หลวง เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง
อีกทั้งตอนนี้เขารู้เพียงว่าวัดหานซานเกี่ยวข้อง แต่ยังไม่มีเป้าหมายต้องสงสัยที่แน่ชัด
“มิใช่คำยกยออย่างแน่นอน”
เต้าหู้กล่าวว่า “อุบาสกกวนมีความเข้าใจในพุทธธรรมลึกซึ้ง แม้แต่อาตมาก็คงเทียบไม่ติด หลายวันนี้พระอาจารย์ฮุ่ยซิน...ไม่สิ พระอาจารย์อู้คงเผยแผ่พระธรรมมหายานในวัดหานซาน ทำให้พวกเราได้รับประโยชน์อย่างยิ่ง ท่านมาเพื่อเผยแผ่พุทธธรรมหรือ?”
แม้แต่เต้าหู้ยังใช้คำเรียกขานแสดงความเคารพต่อกวนหนิง
เหล่าพระสงฆ์รอบข้างต่างมีสีหน้าคาดหวัง
“ข้ามาเพื่อศึกษาหาความรู้”
กวนหนิงกล่าวว่า “พุทธธรรมกว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร ไร้จุดสิ้นสุด ได้ยินว่าวัดหานซานมีหอคัมภีร์ เก็บคัมภีร์และตำรามากมาย ข้าอยากเข้าไปอ่าน ไม่ทราบว่าจะสะดวกหรือไม่?”