“กรมสืบจับ?”
เพิ่งเอ่ยถึงเรื่องนี้ อีกฝ่ายก็มาเยือนถึงที่ทันที ทำให้ทุกคนตกตะลึง
แม้แต่เซวียฟางก็ยังลนลาน นางรีบกล่าวว่า “ข้าพาไป๋จ่านไปหากวนหนิงจริง แต่เพียงอยากสั่งสอนเขาสักครั้ง ไม่เคยคิดจะฆ่าเขา สุดท้ายก็ทำอะไรไม่สำเร็จ จึงกลับมา...”
ระหว่างที่กำลังพูดอยู่
โม่เซวียนนำมือปราบสวมชุดดำหลายคนเข้ามาจากด้านนอก
เซวียชิ่งยังไม่กลับมา ผู้รับผิดชอบกิจการในจวนจึงเป็นเซวียหวยเหริน
เขานั่งอยู่ในโถงใหญ่ สีหน้าสงบนิ่ง ทว่าความคิดกลับปั่นป่วน
เขากำลังครุ่นคิดถึงความจริงของเรื่องนี้ มันเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป โดยเฉพาะในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ ทำให้เขาอดคิดให้มากไม่ได้
เป็นกวนหนิงที่จัดฉากขึ้นเองหรือ?
หรือมีคนจงใจใส่ร้าย?
เพราะทันทีที่กวนหนิงเกิดเรื่อง ผู้คนย่อมนึกถึงตระกูลเซวียเป็นอันดับแรกโดยไม่รู้ตัว
เขาจะทำเช่นนั้นได้จริงหรือ?
แน่นอนว่าไม่ได้
หากทำได้จริง คงไม่ต้องรอให้เขาลงมือ กวนหนิงก็ตายไปนานแล้ว
เพราะฉะนั้น ยิ่งเป็นเวลาเช่นนี้ ก็ยิ่งต้องไม่เปิดช่องให้ผู้อื่นจับผิด
เพียงเพราะกวนหนิงจับหลานชายของเจ้าไป เจ้าก็คิดแก้แค้นอย่างนั้นหรือ?
เขายิ่งเข้าใจดีว่าเรื่องนี้มีความสำคัญเพียงใด
“คารวะใต้เท้าเซวีย!”
ทุกคนคำนับ โดยมีโม่เซวียนเป็นผู้นำ
“ไม่ทราบว่ากรมสืบจับมาถึงจวนเซวียด้วยเหตุใด?”
“ไม่นานมานี้ กวนหนิง มือปราบแห่งหน่วยสามของกรมสืบจับ ถูกลอบสังหารจนบาดเจ็บสาหัส อีกทั้งมือปราบติงฉีก็ถูกฆ่า...”
โม่เซวียนกล่าวว่า “พวกเราพบผู้ต้องสงสัยคนสำคัญอยู่ในจวนเซวีย!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
สีหน้าเซวียฟางเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางกำลังจะเอ่ยปาก แต่ก็ยั้งไว้