“ชื่ออะไร?”
“กำลังจะไปที่ใด?”
“มาที่นี่ด้วยเหตุใด?”
เริ่มจากตรอกแห่งนี้ เขตถนนโดยรอบล้วนถูกปิดล้อมอย่างเร่งด่วน ผู้คนที่อยู่ในบริเวณนี้ต่างถูกเรียกสอบถาม
สถานการณ์ตึงเครียด
“นี่มันเรื่องอะไรกัน? เหตุใดคนจากกรมรักษาความสงบจึงมามากมายเพียงนี้?”
“ได้ยินว่าเกิดเหตุลอบสังหารซื่อจื่อกวน!”
“ซื่อจื่อกวนหรือ? จริงหรือเท็จ?”
“จริง เมื่อครู่เห็นซื่อจื่อกวนถูกหามกลับจวน ยังมีศพถูกหามออกมาด้วย ได้ยินว่าเป็นมือปราบกรมสืบจับที่เดินทางกลับบ้านพร้อมซื่อจื่อกวน เขาตายแล้ว!”
“ร้ายแรงถึงเพียงนี้ ถึงกับเกิดคดีฆาตกรรมเชียวหรือ?”
“ได้ยินว่าซื่อจื่อกวนเกือบเอาชีวิตไม่รอด!”
“คุณหนูเซวียตามไปก่อเรื่องกับซื่อจื่อกวนถึงหอเมาสุรา ทั้งตระกูลเซวียยังเพราะซื่อจื่อกวน... พวกเจ้าว่าจะเป็น...”
“ระวังคำพูด! เรื่องเช่นนี้จะพูดส่งเดชได้อย่างไร?”
ผู้คนรอบข้างพากันวิพากษ์วิจารณ์ แม้เป็นยามค่ำคืน เรื่องนี้ก็ยังสร้างความตื่นตระหนกไปทั่ว
กรมอาญาสว่างไสวด้วยแสงโคม
จางเจิ้งก้าวเข้ามาอย่างเร่งร้อน เขากลับถึงบ้านแล้ว แต่เมื่อเกิดเหตุขึ้นกะทันหัน จึงรีบรุดมายังที่ว่าการอีกครั้ง
“กวนหนิงเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ยังไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายต่อชีวิต แต่ก็เฉียดฉิวอย่างยิ่ง ตามคำของหลางจง บาดแผลเกือบกระทบถึงอวัยวะภายใน”
โม่เซวียนอธิบายว่า “ข้าเพิ่งส่งเขากลับจวน”
“ติงฉีตายแล้วหรือ?”
“ใช่ ร่างกายมีบาดแผลหลายแห่ง บาดแผลที่ถึงตายคือถูกกระบี่ปาดคอ บริเวณแขนและข้อมือยังมีรอยบีบ...”
“เจ้าคิดเห็นอย่างไร?”
“นี่เป็นการลอบสังหารที่วางแผนไว้ล่วงหน้า คนร้ายจงใจรอให้พวกเขาทั้งสองเข้าไปในตรอกนั้นจึงลงมือ เห็นได้ชัดว่าแอบสำรวจพื้นที่มาก่อนแล้ว”