นับรวมทั้งหมดแล้วก็เพียงครึ่งเดือน ทว่ากลับมีผู้บาดเจ็บล้มตายมากมายถึงเพียงนี้ เขาคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ
ซ่งเฉิงมีสีหน้าราวกับสิ้นศรัทธาในชีวิต
"ใต้เท้าซ่ง ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว!"
จี้หู่กล่าวเสียงขรึมว่า "ทุกครั้งที่ออกไปล้วนมีคนบาดเจ็บล้มตาย อีกทั้งเสบียงยังขาดแคลน เหล่าทหารเหน็ดเหนื่อยอย่างยิ่ง ทั้งยังมีเสียงบ่นมากมาย บัดนี้ต่างก็ปฏิเสธที่จะออกไปแล้ว"
"ใช่แล้ว จำนวนผู้บาดเจ็บล้มตายรวมกันแตะเจ็ดพันคนแล้ว ความสูญเสียนี้หนักหนาเกินไป"
ทุกคนต่างพากันห้ามปราม
สีหน้าของแต่ละคนล้วนไม่น่าดูนัก
ไม่มีผู้ใดคาดคิดถึงผลลัพธ์เช่นนี้
"ข้าลองเรียบเรียงดูคร่าว ๆ แล้ว"
จี้หู่เอ่ยขึ้นว่า "ศัตรูใช้วิธีจู่โจมโอบล้อม หลังจากโจมตีแล้วก็ไม่รั้งรอ จากนั้นถอยหนีไปอย่างรวดเร็ว…"
"ไม่ผิด"
คนข้างกายผู้หนึ่งกล่าวคล้อยตามว่า "สาเหตุหลักเป็นเพราะกองกำลังของเรากระจายตัวกันเกินไป เปิดโอกาสให้ศัตรูตีแตกทีละส่วน"
"แต่ก็พิสูจน์ได้ข้อหนึ่งว่า ในจังหวัดเจียงลี่มีกองทัพศัตรูอยู่จริง เพียงแต่พวกเขาซ่อนตัวอย่างมิดชิดมาโดยตลอด ไม่เคยเผยตัวออกมาต่อหน้า!"
"ช่างต่ำช้านัก!"
จี้หู่สบถอย่างอดไม่อยู่ว่า "ข้าไม่เคยพบกองทัพที่ต่ำช้าเช่นนี้มาก่อน เอาแต่ลอบโจมตี หากแน่จริงก็ออกมาสู้กันซึ่งหน้าอย่างองอาจสักครั้งสิ!"
ทุกคนต่างนิ่งเงียบ
ที่จริงพวกเขาโกรธจนตัวสั่น
โดยเฉพาะซ่งเฉิง ลมหายใจหอบถี่ ใบหน้าซีดเผือดเป็นพัก ๆ แทบกระอักเลือดออกมา
เขารู้ว่าเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของกวนหนิงอย่างแน่นอน
นอกจากเขาแล้ว ไม่มีผู้ใดคิดแผนการชั่วร้ายเช่นนี้ออกมาได้อีก