“ย่อมเป็นเช่นนั้น!”
ซ่งเฉิงกล่าวอย่างมั่นใจ
ที่แท้คนขับรถม้ามิได้มีเพียงแม่ทัพใหญ่จี้หู่เท่านั้น แม้แต่ท่านซ่งก็ยังรับหน้าที่นี้ด้วย!
เขาเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น การมาถึงแนวหน้าด้วยตนเองครานี้นับว่าเสี่ยงอยู่บ้าง ทว่าเขาก็ยังมา เพราะต้องการเห็นชัยชนะครั้งนี้ด้วยตาตนเอง
“หากพวกมันมา ต้องสังหารให้สิ้น!”
จี้หู่กล่าวอย่างดุดัน พลางกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง
ขบวนรถเคลื่อนไปตามปกติ มองไม่เห็นความผิดปกติใด
“รายงาน! ถนนข้างหน้าชำรุด ไม่อาจสัญจรได้ตามปกติ ต้องใช้เวลาซ่อมแซม!”
ทหารคนหนึ่งเข้ามารายงาน
“มาแล้ว!”
ซ่งเฉิงมีสีหน้าตื่นเต้น
“มาแล้วหรือ?”
“อยู่ที่ใด?”
จี้หู่ชะงักไปเล็กน้อย
“กวนหนิงเจ้าเล่ห์ยิ่ง ท่านสังเกตตำแหน่งนี้หรือไม่ เหมือนกับจุดที่ขบวนขนส่งครั้งแรกถูกโจมตีทุกประการ”
“จริงด้วย!”
จี้หู่เอ่ยอย่างสงสัย “พวกมันจะใช้แผนเดิมอีกหรือ?”
“ใช่”
ซ่งเฉิงย้อนถาม “หากเป็นท่าน จะนึกถึงเรื่องนี้หรือไม่? ตามปกติแล้ว พวกเราย่อมคิดว่าศัตรูไม่มีทางโจมตีที่เดิมซ้ำ ทว่ากวนหนิงกลับทำเช่นนี้ และก็ยังหนีไม่พ้นการคำนวณของข้า...”
“ฟิ้ว!”
“ฟิ้ว!”
ขณะกำลังพูด ลูกธนูจำนวนมากก็พุ่งระดมมาจากทั้งสองฟาก!
“ข้าศึกโจมตี!”
“ข้าศึกโจมตี!”
คนในขบวนตะโกนขึ้น
“มาจริงหรือ?”
จี้หู่มีสีหน้าตื่นเต้น
“พวกมันใช้เพียงลูกธนูธรรมดา ไม่ได้ใช้ธนูเพลิง แสดงว่าครั้งแรกได้ลิ้มรสผลประโยชน์แล้วจึงเริ่มโลภ ไม่คิดทำลายสิ่งของ แต่อยากขนทุกอย่างไปให้หมด”
ซ่งเฉิงเองก็ตื่นเต้นเช่นกัน
ความโลภคือบาปใหญ่ที่สุด!
เขาอดทอดถอนใจไม่ได้
ลูกธนูพุ่งเข้ามา ทหารทั้งสองฟากตอบสนองว่องไว รีบยกโล่ที่เตรียมชูไว้บนรถม้าขึ้นกำบัง จึงไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บ...