ติงฉีชะงักเล็กน้อย ก่อนแค่นหัวเราะเย็นชา “รู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงพูดกับเจ้ามากมายถึงเพียงนี้?”
“ก็เพราะกลัวเจ้าตายโดยไม่รู้สาเหตุ อย่างไรเสียเจ้าก็เป็นถึงซื่อจื่อ”
เขาไม่เชื่อว่ากวนหนิงจะซ่อนฝีมืออะไรไว้ ซื่อจื่อกวนผู้นี้ไร้ทั้งความรู้และวรยุทธ์ มีชื่อเสียงเช่นนี้มานานแล้ว
ต่อให้ซ่อนความเฉลียวฉลาดไว้ได้ แต่วรยุทธ์นั้นย่อมไม่เป็นแน่
“เจ้าไม่เคยได้ยินคำกล่าวหนึ่งหรือ?”
กวนหนิงเอ่ยเรียบ ๆ “ตัวร้ายมักตายเพราะพูดมาก”
“เจ้า...”
ประกายเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาติงฉี เขาขยับเท้าเล็กน้อย เงาร่างเลือนรางพุ่งผ่านราตรีอันมืดมิด เพียงชั่วพริบตาก็เข้าประชิดกวนหนิง มีดสั้นเฉือนผ่านลำคอของอีกฝ่าย...
“ตายเสียเถอะ!”
เขาพึมพำเสียงแผ่ว ทว่าในขณะนั้นดวงตากลับเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน
มีดสั้นที่กำลังจะเฉือนผ่านลำคอหยุดนิ่งกะทันหัน ไม่อาจขยับได้แม้แต่น้อย
แขนของเขาถูกคว้าไว้ ราวกับถูกคีมเหล็กหนีบแน่นจนดิ้นไม่หลุด
“เจ้า...”
ติงฉีเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก สิ่งที่เห็นคือรอยยิ้มเย็นชาของกวนหนิง
“ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าข้าซ่อนฝีมือไว้เช่นกัน”
เขาฝึกเคล็ดวิชาลึกลับ ดูดซับพลังแค้นของผู้อื่นเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ตนเองมาระยะหนึ่งแล้ว แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่รู้ชัดว่าฝีมือของตนก้าวหน้าไปถึงขั้นใด
ทว่าเขารู้ว่าตนมีพละกำลังมหาศาล
“ไม่ เป็นไปไม่ได้!”
สีหน้าติงฉีเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ เหตุที่เขาพูดมากมายก็เพราะมั่นใจว่าจะไม่มีทางพลาด แต่บัดนี้...
“กร๊อบ!”
กวนหนิงออกแรง บิดมือที่กำมีดสั้นของอีกฝ่ายให้โค้งเข้าหาลำคอของเขาอย่างฝืนธรรมชาติ
สถานการณ์พลิกผันแล้ว!