ตรอกแห่งนี้น่าจะเป็นทางเล็กที่ผ่านระหว่างทางกลับบ้าน รอบด้านมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์พร่าเลือน
เขาหันกลับไปเห็นสีหน้าของติงฉีที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
กวนหนิงถามว่า “เจ้าคิดว่าข้าควรแค้นหรือไม่ควรแค้น?”
“แน่นอนว่าควรแค้นขอรับ”
ติงฉีกล่าวขึ้นว่า “ตำแหน่งอ๋องเจิ้นเป่ยเดิมทีก็ควรเป็นของท่าน สืบทอดเกียรติยศของตระกูล ปกป้องดินแดนแห่งหนึ่ง...แต่บัดนี้กลับถูกชิงไป ใครๆ ก็รู้ว่าอ๋องเจิ้นเป่ยไม่มีวันกลับมา ทว่ากลับไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยถึง แม้แต่ข้อยุติสักคำก็ไม่มี กระทั่งการเซ่นไหว้ที่เรียบง่ายที่สุดก็ยังทำไม่ได้...”
กวนหนิงไม่กล่าวอะไร ยังคงเดินไปตามลำพัง
“แต่...ราชสำนักก็ลำบากใจไม่น้อย อย่างไรเสีย นี่ก็คือโอกาสดีที่สุดที่จะลดทอนอำนาจ หรือกระทั่งยุบจวนเจิ้นเป่ยอ๋องเสีย”
“แท้จริงแล้วเจ้าเป็นใครกันแน่”
กวนหนิงพลันหันกลับมา จ้องติงฉีตรงๆ
อาศัยแสงจันทร์อันเลือนราง จึงมองเห็นสีหน้าซื่อๆ อ่อนเยาว์ของติงฉีค่อยๆ เลือนหาย แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาไร้อารมณ์
แม้แต่บรรยากาศรอบกายของเขาก็เปลี่ยนไป!
ราวกับมือสังหารผู้ซ่อนคมกระบี่ไว้ลึกเร้น เพียงชักออกมาก็พร้อมปลิดชีพ
“ดูท่าซื่อจื่อกวนจะรู้ตัวแล้ว”
มุมปากติงฉียกขึ้นเล็กน้อย ท่าทางในยามนี้ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
การเปิดเผยตัวอย่างชัดเจนเช่นนี้ ย่อมต้องมีจุดประสงค์
“เจ้ามาฆ่าข้าหรือ?”
กวนหนิงถาม สีหน้าสงบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับปั่นป่วนอย่างหนัก
ตลอดหลายวันที่ได้พบปะกัน ติงฉีผู้ซื่อสัตย์และจริงใจทิ้งความประทับใจลึกซึ้งไว้ให้เขา ทำงานคล่องแคล่วฉับไว ทั้งยังเป็นที่ชื่นชอบของผู้คนในกรมสืบจับ