หากต้องการเปลี่ยนเขาให้เป็นพวกเดียวกัน ก่อนอื่นต้องตัดสายสัมพันธ์ระหว่างเขากับอดีต การเปลี่ยนฉายาทางธรรมจึงเป็นก้าวแรก
กวนหนิงคิดแล้วเอ่ยขึ้นว่า “พระธรรมมหายานเห็นว่าสภาวะแห่งธรรมชาติว่างเปล่า แต่สิ่งสมมติกลับมีอยู่จริง ใจความสำคัญอยู่ที่คำว่า ‘ว่าง’ อาตมาจึงขอตั้งฉายาทางธรรมให้เจ้าว่า อู้คง”
“อู้คง?”
“ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่าหรือ?”
ฮุ่ยซินได้ยินดังนั้นก็รีบกล่าวว่า “ขอบพระคุณอาจารย์ที่ประทานฉายาทางธรรมให้”
“ฮุ่ยซิน”
“ไม่สิ ต้องเรียกว่าอู้คง”
กวนหนิงเอ่ยว่า “ลุกขึ้นเถิด”
“ขอรับ”
เขาลุกขึ้นยืน
นับแต่นี้เป็นต้นไป พุทธบุตรฮุ่ยซินผู้เลื่องชื่อทั่วหล้าก็ไม่มีอีกแล้ว หากกลายเป็นอู้คง ศิษย์เอกผู้บุกเบิกสำนักของกวนหนิง...
ผลลัพธ์เช่นนี้ ไม่มีผู้ใดคาดคิดมาก่อน
เสียงโห่ร้องรอบด้านดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
คำสรรเสริญที่มีต่อกวนหนิงยิ่งทวีขึ้น
เขาไม่ทำให้ผู้คนผิดหวัง!
“ใต้เท้าเซวีย กวนหนิงทำสำเร็จแล้วจริง ๆ”
หยวนเหวินป๋อ เสนาบดีกรมพิธีการ เอ่ยขึ้นว่า “หมายความว่าการประเมินผลจากการผลัดเวรทั้งหกกรมของเขาสิ้นสุดลงแล้ว”
เซวียหวยเหรินมิได้กล่าววาจา
เดิมทีนี่ควรเป็นการอภิปรายธรรมะ แต่ถึงกับทำให้พระอาจารย์ฮุ่ยซินกลายเป็นศิษย์ของกวนหนิง
หากนี่เป็นข้อสอบ เขาก็ไม่เพียงตอบได้คะแนนเต็ม แต่ยังทำเกินกว่าที่โจทย์กำหนด
ไม่มีผู้ใดหาข้อตำหนิได้
เซวียหวยเหรินยังคงสีหน้าเรียบเฉย ทว่าในใจกลับขมขื่นยิ่งนัก
ก่อนหน้านี้เขาหวังยกยอกวนหนิงจนล่มจม แต่กลับกลายเป็นส่งเสริมอีกฝ่ายเสียเอง
มองผู้คนรอบด้านที่กำลังโห่ร้อง หลังจากนี้ชื่อเสียงของกวนหนิงย่อมขึ้นถึงจุดสูงสุด
การผลัดเวรทั้งหกกรม เขาได้รับคำประเมินยอดเยี่ยมครบถ้วนแล้ว การสืบทอดตำแหน่งอ๋องเจิ้นเป่ยจึงเป็นเรื่องแน่นอน ไม่มีผู้ใดขัดขวางได้