“ฝ่าบาท”
ในเวลาเดียวกัน พระรูปหนึ่งในจีวรสีดำก็เดินออกมาจากหลังม่าน เขาคือเสวียนซิน
ในต้าคัง ผู้ที่จักรพรรดิหลงจิ่งไว้วางใจที่สุดมิใช่อัครมหาเสนาบดี มิใช่อัครมหาเสนาบดีรอง และมิใช่ขุนนางคนใดในสภาอำมาตย์ หากเป็นพระรูปนี้
เพราะเรื่องลับมากมายที่ผู้อื่นอาจไม่รู้ แต่เสวียนซินล้วนรู้ทั้งสิ้น
“กวนหนิงทำให้เราประหลาดใจอีกครั้ง เหนือความคาดหมายของเราอีกหน”
จักรพรรดิหลงจิ่งสูดลมหายใจลึก สงบพระทัยลง แล้วประทับนั่งหลังโต๊ะทรงพระอักษร
“ชวนให้ประหลาดใจจริงพ่ะย่ะค่ะ”
เสวียนซินถอนใจเบา ๆ “เด็กคนนี้ช่างเป็นปีศาจร้ายโดยแท้!”
“นั่นสิ อยู่ในสภาพยากลำบากถึงเพียงนั้น เขายังทำสำเร็จ บัดนี้เติบใหญ่จนตั้งตัวได้แล้ว ชื่อเสียงในหมู่ผู้คนภายนอกกำลังรุ่งโรจน์ดุจตะวันกลางฟ้า ทำได้เพียงให้เขาสืบทอดบรรดาศักดิ์อ๋องแล้ว”
น้ำเสียงของจักรพรรดิหลงจิ่งแฝงความไม่ยินยอม
พระองค์ต้องรักษาพระบารมีแห่งจักรพรรดิ
กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ
โดยเฉพาะเรื่องเช่นนี้ ยิ่งมิอาจเปลี่ยนแปลงตามพระทัยได้
“แต่ยังดีที่ขุนนางในหกมณฑลทางเหนือถูกเปลี่ยนตัวแล้ว กำลังจัดระเบียบและขจัดอิทธิพลของจวนอ๋องเจิ้นเป่ย”
เสวียนซินเอ่ยว่า “กวนจื่ออันก็ได้รับการสนับสนุนขึ้นมาแล้ว สามารถขึ้นแทนได้”
“แล้วควรจัดการกวนหนิงอย่างไร?”
“เลิกใช้งาน ส่งเขาไปให้ไกลลิบ”
เสวียนซินกล่าว “ส่วนจะส่งไปที่ใด ค่อยหารือกันอีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ”
“คงทำได้เพียงเท่านี้”
จักรพรรดิหลงจิ่งตรัส “หากปล่อยให้เขาอยู่ในซ่างจิงต่อไป ไม่รู้จะก่อเรื่องอะไรขึ้นอีก”
“หย่งหนิงอยู่ในวังมาตลอดใช่หรือไม่?”
“อยู่พ่ะย่ะค่ะ เมื่อครู่กระหม่อมยังพบพระองค์อยู่เลย”