บทที่ 60 เจ้ามีค่าพอหรือ?
สีหน้าจูเจี่ยชะงักไป เขาเอ่ยตะกุกตะกักเล็กน้อยว่า “เจ้า...จะขอคำชี้แนะจากกวนหนิงหรือ?”
คนอื่น ๆ ต่างนิ่งงัน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึงไปตาม ๆ กัน
หมิงซ่วนเป็นศาสตร์เฉพาะทางอย่างยิ่ง สำนักคำนวณก็เป็นหนึ่งในหกสำนัก หยางกวงชุนในฐานะปราชญ์ผู้ดูแลการศึกษาสำนักคำนวณ ย่อมเป็นตัวแทนผู้มีความเชี่ยวชาญที่สุด
ทั่วทั้งต้าคัง เขาก็นับเป็นบุคคลระดับแนวหน้า ทั้งยังมีผลงานเขียนที่เกี่ยวข้องอยู่ไม่น้อย ทว่าเขากลับจะขอคำชี้แนะจากกวนหนิงหรือ?
“ใช่แล้ว”
หยางกวงชุนมิได้รู้สึกกระอักกระอ่วน เขาเอ่ยว่า “วิธีที่กวนหนิงใช้มีความพิเศษ ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยพบเห็นมาก่อน แต่ดูแล้วรวดเร็วยิ่ง บางทีนี่อาจเป็นวิธีคำนวณอันล้ำเลิศ ซึ่งอาจทำให้สำนักคำนวณก้าวหน้าอย่างใหญ่หลวง!”
คำประเมินนี้สูงส่งยิ่งนัก
คนอื่น ๆ ต่างแย่งกันหยิบกระดาษคำตอบหมิงซ่วนไปดู อยากรู้ว่ามีสิ่งใดอยู่ในนั้น
ทว่ากวนหนิงกลับมีสีหน้าเรียบเฉย
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องอื่น เพียงตัวเลขอาหรับก็เพียงพอจะช่วยให้ศาสตร์การคำนวณก้าวหน้าแล้ว เห็นได้ชัดว่าปราชญ์ผู้ดูแลสำนักคำนวณผู้นี้มีวิสัยทัศน์
“เจ้ายังเหลือการสอบหมิงฝ่าอีกวิชาหนึ่ง เอาเช่นนี้เถิด รอการสอบเสร็จสิ้นแล้ว ข้าค่อยขอคำชี้แนะจากเจ้า”
หยางกวงชุนเอ่ยว่า “ไม่ทราบว่าซื่อจื่อกวนสนใจเข้าสำนักคำนวณหรือไม่?”
“เข้าสำนักคำนวณแล้วไม่กระทบต่อการเข้าสำนักอื่น ข้ารับรองได้ว่าจะให้เจ้าเข้าชั้นบนโดยตรง...”
“ไม่สิ ข้าสามารถแต่งตั้งเจ้าเป็นผู้ช่วยอาจารย์ได้ นี่เป็นอำนาจสูงสุดที่ข้ามีแล้ว เจ้าเห็นว่าเป็นอย่างไร?”
“ปราชญ์ผู้ดูแลหยาง ท่าน...”
สีหน้าจูเจี่ยแปรเปลี่ยนอย่างยิ่ง
สำนักคำนวณก็เป็นหนึ่งในหกสำนัก หากกวนหนิงเข้าสำนักคำนวณจริง ต่อให้สอบคราวนี้ไม่ผ่าน เขาก็ยังอยู่ในสำนักศึกษาหลวงได้ ซึ่งขัดกับจุดประสงค์แรกเริ่มของเขาโดยสิ้นเชิง