ทุกถ้อยคำคมกริบราวไข่มุก เสียงทุกคำกึกก้องสะเทือนโสต
ยามนี้ ในใจของพวกเขามีเพียงความคิดเดียว กวนหนิงผู้นี้กล้าพูดจริง ๆ
จูเจี่ยเป็นปราชญ์ผู้ดูแลการศึกษาลำดับสูงสุดในบรรดาหกสำนักของสำนักศึกษาหลวง ไม่ต้องกล่าวถึงชื่อเสียง เพียงฐานะของเขาก็ไม่ธรรมดาแล้ว
ยามปกติมีแต่ผู้คนให้ความเคารพ ทว่ายามนี้กลับถูกลดคุณค่าจนถึงที่สุด
กล่าวว่าเจ้าเป็นหมู นับเป็นการดูหมิ่นหมูเสียด้วยซ้ำ
มีผู้ใดบ้างจะยอมรับคำพูดเช่นนี้ได้?
ทว่าถ้อยคำของกวนหนิงกลับทำให้พวกเขาสะเทือนใจยิ่งกว่า
ซื่อจื่อกวนผู้นี้ช่างมีความกล้าหาญนัก
โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายนั่น หากสำนักศึกษาหลวงเป็นเช่นนี้ ไม่เข้าเสียยังดีกว่า!
สีหน้าของจูเจี่ยเปลี่ยนจากแดงเป็นขาว จากขาวเป็นเขียวคล้ำ จากเขียวคล้ำเป็นม่วง เขาสั่นเทิ้มไม่หยุด ยื่นนิ้วชี้ไปยังกวนหนิง ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังพูดไม่ออก...
“เจ้า... เจ้า...”
เห็นได้ชัดว่าเขาโกรธจนถึงขีดสุด
ส่วนเจินจี้ไคที่อยู่ข้าง ๆ ก็เบิกตาโต ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
“เห็นทีเจ้าคงเคยชินกับการเป็นซื่อจื่อเจ้าสำราญ จนกลายเป็นคนวางอำนาจบาตรใหญ่ ที่สำนักศึกษาหลวงแห่งนี้ก็ยังไม่รู้จักสำรวม!”
เว่ยเฉิงเซวียน ผู้ตรวจการสำนัก ลุกขึ้นยืน กล่าวเสียงเย็นว่า “ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้เจ้ามาก่อเรื่อง!”
“ส่งกระดาษคำตอบมา”
ในยามนั้นเอง เสียงสงบนิ่งเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น
เสียงนั้นชราภาพยิ่ง ฟังคล้ายผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน อีกทั้งยังดึงความคิดของผู้คนกลับมา ทำให้ทุกคนบนที่นั่งต่างประหลาดใจ
เว่ยเฉิงเซวียนเองก็มีสีหน้าตะลึง เขามองไปยังฉากกั้นด้านขวา ราวกับไม่คิดว่าบุคคลผู้นี้จะมาด้วย
ใจของเขาหนักอึ้งขึ้นมา รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี