“ได้”
โม่เซวียนตอบรับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ปฏิกิริยาเช่นนี้ทำให้กวนหนิงรู้สึกว่า นางคล้ายกำลังรอให้เขาพูดเช่นนี้อยู่แล้ว
แต่บางทีอาจเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
จากการพบปะกันก่อนหน้านี้ เขาสังเกตเห็นแล้วว่าหัวหน้าหน่วยผู้นี้ใส่ใจผิวพรรณของตนเป็นพิเศษ
คืนนั้นนางย้อนกลับไป ก็เพราะเขาเอ่ยปากว่ามีวิธีแก้ไข นางจึงอดใจไม่ไหวเอ่ยถาม
เกรงว่านางคงอยากได้ครีมหยกโฉมงามมานานแล้ว เพียงแต่ไม่อาจเอ่ยปากได้
หากซื้อเอง นางจะมีเงินพอได้อย่างไร?
แม้แต่เบี้ยหวัดของหัวหน้าหน่วยก็ยังห่างไกลจากราคานี้นัก...
กวนหนิงเข้าใจแล้ว
แต่เขาก็ดีใจไม่น้อย ไม่กลัวเจ้าจะไม่เรียกร้อง ขอเพียงอย่าไม่มีสิ่งใดให้เรียกร้องก็พอ
อาศัยความรู้เรื่องการบำรุงผิวที่เขามี เปิดชั้นเรียนเล็ก ๆ ให้วันละบท จะกล่อมให้นางคล้อยตามเขาได้ไม่ใช่หรือ?
เรื่องที่เขามีวรยุทธ์ยังเปิดเผยไม่ได้ในยามนี้ แสร้งทำเป็นหมูแล้วค่อยกินเสือสิถึงจะเป็นหนทางที่ถูกต้อง...
กวนหนิงคิดพลางยื่นกล่องไม้ประณีตในมือให้โม่เซวียน
“นี่คือครีมหยกโฉมงาม ข้านำมาให้ท่านแล้ว”
การมอบของกำนัลแก่ผู้บังคับบัญชาเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้วมิใช่หรือ?
“วางไว้บนโต๊ะเถิด”
โม่เซวียนวางท่าสูงส่ง ประหนึ่งไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
แสดงได้แนบเนียนเชียว
กวนหนิงไม่ได้เปิดโปงนาง
“จริงสิ ที่คั่นหนังสือก็คืนให้ท่านด้วย”
นี่คือสิ่งที่เขารับไว้เมื่อครู่ เพิ่งสังเกตว่าที่คั่นหนังสือนี้ประณีตยิ่ง บนนั้นวาดหอสูงตระหง่านโอ่อ่าแห่งหนึ่งไว้
“ที่คั่นหนังสือชิ้นนี้ไม่เลว”
“เอามาให้ข้า”
โม่เซวียนยื่นมือรับ ก่อนหมุนกายสอดมันไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง