“ซื่อจื่อกวน?”
“ไม่ใช่ ข้าคือมือปราบกวน”
เหล่าหวัง ผู้เฝ้าประตู เห็นกวนหนิงแล้วก็ประหลาดใจยิ่ง
คนผู้นี้ถึงกับมาที่นี่หรือ?
ช่างหาได้ยากนัก
ช่วงนี้เรื่องราวของเขาแพร่สะพัดไปทั่ว ผู้คนล้วนรู้กันถ้วนหน้า
คนในกรมอาญาหลายคนคิดว่าซื่อจื่อผู้นี้คงไม่มาอีกแล้ว
ขายเรือนบรรพชน ทั้งยังเปิดร้านค้า เงินทองมีมากมายเพียงนั้น ยังจะมาทำงานมือปราบตัวเล็ก ๆ เช่นนี้อีกทำไม?
“อืม”
กวนหนิงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “รบกวนท่านช่วยดูแลม้าของข้าด้วย”
“ได้”
หัวหน้ามือปราบมีสิทธิ์มอบหมายงาน เหล่าหวังจึงไม่ได้ปฏิเสธ ทว่าเมื่อยื่นบังเหียนให้กวนหนิง เขากลับรู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบในมือ พอลองสัมผัสก็รู้ทันทีว่าคือสิ่งใด
เงินแท่งหนึ่ง!
“ท่านวางใจ ข้าจะดูแลให้เป็นอย่างดี”
เหล่าหวังยิ่งกระตือรือร้นขึ้น เขาลดเสียงกล่าวว่า “ระวังหัวหน้ามือปราบหน่วยสอง ปาหมิงให้ดี เขาเสนอหลายครั้งแล้วว่าจะขับท่านออกจากกรมสืบจับ”
“อืม”
กวนหนิงรู้ว่าคนเฝ้าประตูเช่นนี้มักรู้เรื่องราวมากที่สุด โดยเฉพาะเหล่าหวังที่เคยเป็นมือปราบมาก่อน การผูกมิตรไว้ย่อมเป็นประโยชน์...
เพียงแต่เขาสงสัยว่าไปมีเรื่องบาดหมางกับหัวหน้ามือปราบหน่วยสอง ปาหมิง ตั้งแต่เมื่อใด?
เขาไม่ใส่ใจนัก มุ่งหน้าไปยังเรือนด้านหลังโดยตรง เมื่อมารับตำแหน่งแล้วก็ต้องรายงานผู้บังคับบัญชา ยิ่งไปกว่านั้น หัวหน้ากรมโม่เซวียนยังดีกับเขาไม่น้อย
ระหว่างทาง ผู้คนที่พบเห็นต่างชี้มือชี้ไม้ เห็นได้ชัดว่าประหลาดใจกับการมาของกวนหนิง
กวนหนิงไม่สนใจ แม้เขาจะเคยสะสางคดีใหญ่ แต่ระยะเวลาที่มาทำงานในกรมสืบจับนั้นสั้นนัก ผู้คนมากมายจึงยังไม่รู้จักเขา เพียงแต่น่าแปลก เหตุใดจึงไม่เห็นคนจากหน่วยสามสักคน...