สีหน้ากวนหนิงเย็นชา ความยินดีจากการค้าขายที่ได้กำไรมหาศาลพลันมลายหายไป ทว่าความรู้สึกที่ผุดขึ้นมาแทนกลับเป็นความเศร้าใจเสียมากกว่า
เซวียเจี้ยนจงสมควรได้รับโทษอย่างชัดแจ้ง เรื่องนี้ใคร ๆ ก็รู้ ท้ายที่สุดกลับยังตอบโต้ผู้ลงมือสืบคดี
คนชั้นล่างเป็นได้เพียงเครื่องสังเวยในการต่อสู้ของคนชั้นสูง
เขาไม่เชื่อเรื่องนี้หรอก!
หากครั้งนี้ไม่ช่วยคนเหล่านี้ออกมา ต่อไปใครจะกล้าติดตามเขาอีก? ใครจะกล้าช่วยเขาทำงาน?
“เดิมทีเพียงสั่งพักงาน ให้พวกเขากลับบ้านไปรอคำสั่ง ต่อมาเติ้งชิวกลับสั่งการด้วยตนเองให้นำตัวพวกเขาไปที่กรมกลาโหม แล้วคุมขังไว้ในนามของการควบคุมตัว”
โม่เซวียนมีสีหน้าประหลาด
“ข้าคิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับตำนานนางพญางูขาวที่เจ้าเขียน”
กวนหนิงเข้าใจแล้ว
ในนิยาย เขาเขียนให้เติ้งชิวเป็นพระหัวโล้นผู้ต่ำช้าไร้ยางอาย ลุ่มหลงในรูปโฉมสตรี ทำลายชื่อเสียงของอีกฝ่าย เติ้งชิวทำอะไรเขาไม่ได้ ทั้งยังไม่อาจเอาเรื่องนี้มาเล่นงานเขา จึงระบายโทสะใส่พวกนั้นแทน
มือปราบตัวเล็ก ๆ ไม่กี่คน เมื่อเผชิญหน้ากับรองเจ้ากรมซ้ายแห่งกรมกลาโหมก็ไร้หนทาง ได้แต่ปล่อยให้ผู้อื่นเชือดเฉือนตามใจ
เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะเขาถูกลูกหลงอย่างบริสุทธิ์ กวนหนิงจึงไม่อาจนิ่งดูดาย
“เจ้าไปเยี่ยมดูเถิด แต่ไม่แน่ว่าพวกเขาจะยอมให้เข้าพบ”
“ข้าจะหาทางเอง”
โม่เซวียนเตือนอีกครั้ง “เจ้าจงจำไว้ ในวงขุนนางย่อมมีกฎของวงขุนนาง ที่เจ้าจับกุมและไต่สวนเซวียเจี้ยนจงได้ ก็เพราะเจ้าปฏิบัติตามกฎ ยืนอยู่บนความชอบธรรม ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีผู้ใดทำอะไรเจ้าได้”