ไม่มีเวลาคิดให้มากความ กวนหนิงก็พุ่งออกไปทันที เห็นคนจำนวนมากล้อมอยู่ในลานแห่งหนึ่ง
“หลีกไป!”
กวนหนิงตวาดพลางแทรกเข้าไปด้านใน เห็นคนผู้หนึ่งนอนอยู่บนพื้น เลือดไหลจากลำคอแผ่กระจายไปทั่ว บัดนี้สิ้นใจแล้วอย่างแน่นอน
คนผู้นั้นคือหูเหลียง ผู้ตรวจตรายามค่ำคืนในวันนี้
ข้างกายมีทหารนายหนึ่งยืนทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน
“เกิดเรื่องใดขึ้น?”
กวนหนิงถามเสียงเย็น
มีคนมากมายอยู่ในลานเช่นนี้ เหตุใดจึงยังมีคนตายได้?
ดูจากสภาพแล้ว มิใช่ถูกสังหาร แต่เป็นการฆ่าตัวตาย!
“ข้าไม่ทราบ”
ทหารยามที่อยู่ข้าง ๆ รีบกล่าวว่า “เขาบอกว่าอยากดูอาวุธของข้า ข้าจึงยื่นให้ดู จากนั้นเขาก็หยิบดาบขึ้นมาแล้วฆ่าตัวตาย...”
“ไม่มีใครคาดคิดถึงเรื่องนี้เลย”
เพียงไม่กี่คำก็ทำให้เข้าใจสถานการณ์ได้กระจ่าง
เขาฆ่าตัวตาย
“ฆ่าตัวตายเพื่อหนีความผิด!”
เวลานั้นเติ้งชิวเดินเข้ามา เอ่ยว่า “คนตรวจตรายามค่ำคืนคืนนี้ก็คือเขา เขาสังหารหลางจงว่าน แล้วฆ่าตัวตายเพื่อหนีความผิด เป็นเรื่องที่เห็นได้ชัดอยู่แล้ว”
“ใช่แล้ว”
“ดูจากสถานการณ์ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น”
“นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าหูเหลียงจะทำเรื่องเช่นนี้ บางทีเขาอาจไม่พอใจหลางจงว่านมานานแล้ว...”
ผู้คนรอบข้างพากันวิพากษ์วิจารณ์ สีหน้าฉายแววสงสัย
กองคลังอาวุธกลายเป็นกองคลังอาวุธมรณะไปแล้ว จนถึงบัดนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ประสบเหตุหรือถูกสังหาร เมื่อนับรวมกันก็มีถึงห้าหกคน
“กวนหนิง ในความเห็นของข้า คดีนี้ปิดได้แล้ว”
เติ้งชิวกล่าวต่อว่า “ยามนี้เป็นเวลาอิ๋น อีกหนึ่งชั่วยามฟ้าก็สว่างแล้ว ถึงเวลาขึ้นเวร กองคลังอาวุธกลับวุ่นวายไร้ระเบียบ ย่อมส่งผลกระทบใหญ่หลวง ช่วงนี้ราชสำนักกำลังจัดตั้งกองทัพใหม่ เรื่องราวต่าง ๆ ก็ยุ่งเหยิงมากมาย จะให้เรื่องนี้ทำให้ล่าช้ามิได้”