“ท่านพ่อพ่อตา...ท่านกล่าวว่าอะไรหรือ?”
หูว่านถงคล้ายได้ยินผิดไป
“ข้าบอกว่าตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป พวกเรามิใช่ญาติดองกันอีกแล้ว”
เจิ้งอี้กล่าวอย่างสงบนิ่ง “ในเมื่อเจ้าก็อยู่ที่นี่พอดี ก็พาบุตรีของเจ้ากลับไปด้วย”
หูว่านถงชะงักงัน ก่อนกล่าวอย่างยากลำบากว่า “ใต้เท้าเจิ้ง ท่านทำเช่นนี้...ไม่ได้กระมัง?”
เขามิใช่คนโง่ ย่อมเข้าใจได้ในทันที
เห็นชัดว่าเจิ้งอี้กำลังเขี่ยเขาทิ้ง เรื่องห้างสกุลกวนเป็นการกระทำของเขาเพียงผู้เดียว ไม่เกี่ยวข้องกับเจิ้งอี้แม้แต่น้อย
หากไร้เบื้องหลังจากตระกูลเจิ้ง พ่อค้าสามัญอย่างเขาจะนับเป็นสิ่งใดได้?
“ไม่ได้...ใต้เท้าเจิ้ง ท่านทำเช่นนี้มิได้!”
หูว่านถงตกใจจนขาอ่อน
ช่วงที่ผ่านมาเขาอาศัยบารมีตระกูลเจิ้งวางอำนาจบาตรใหญ่ มิใช่เพียงห้างสกุลกวนเท่านั้น ยังล่วงเกินผู้คนไว้อีกไม่น้อย หากความสัมพันธ์นี้ขาดสะบั้น ต่อให้ไม่ตายก็คงต้องสูญเสียอย่างหนัก
“เจ้าอาศัยอำนาจของตระกูลเจิ้งข้า ได้รับผลประโยชน์มามากมายแล้ว ควรรู้จักพอเสียที”
น้ำเสียงของเจิ้งอี้เย็นชาลงทุกขณะ
แต่เดิมที่เกี่ยวดองกับหูว่านถง ก็เพื่อให้เขาจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้สะดวกขึ้น บัดนี้เกิดปัญหา ย่อมต้องรีบตัดขาด สำหรับเขาแล้ว เรื่องนี้มิได้ทำให้รู้สึกหนักใจแม้แต่น้อย...
“ไม่ ใต้เท้าเจิ้ง ได้โปรดเถิด อย่าทำเช่นนี้เลย”
หูว่านถงคุกเข่าลงทันที
แต่เจิ้งอี้ไม่สนใจเขาอีก เพียงส่งสายตาให้พ่อบ้าน คนผู้หนึ่งก็เข้ามาลากหูว่านถงออกไป...
สีหน้าของเจิ้งอี้กลับเคร่งขรึมยิ่ง
เหตุใดกวนหนิงจึงยังไม่ตาย!
สร้างความชอบทางทหารต่อเนื่องกันหลายครั้งเช่นนี้ จะจัดการอย่างไรดี?