“เติ้งหมิงจื้อ!”
“คนผู้นี้คือเติ้งหมิงจื้อ!”
“เขาเป็นคนสั่งให้ข้าฆ่าเจ้า อยากไปหาเขาก็ไปหาเขา!”
หวังเฉิงเอ่ยชื่อที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดออกมา
เติ้งหมิงจื้อ บุตรชายรองเจ้ากรมซ้ายแห่งกรมกลาโหม ผู้เคยขัดแย้งกับกวนหนิง
“เป็นเขาได้อย่างไร เหตุใดเขาจึงต้องฆ่าข้า?”
“ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้จริง ๆ”
หวังเฉิงสั่นเทาไม่หยุด ถึงกับหลับตาลง แต่กลับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เสียงของผีดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“เจ้าเหลวไหล!”
“จริง ๆ ข้าไม่ได้โกหก เป็นเติ้งหมิงจื้อ บุตรชายใต้เท้าเติ้งที่สั่งข้า ข้า...”
หวังเฉิงกำลังพูดอยู่ จู่ ๆ ประตูก็เปิดออก คนหลายคนถือเทียนเดินเข้ามา ห้องพลันสว่างไสว
เขามองอย่างงุนงง เมื่อพิจารณาใบหน้าตรงหน้า แม้จะทาสีขาวไว้ แต่ก็มองออกชัดเจนว่าไม่ใช่สื่อหงฟู่ หากเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งกำลังเผยรอยยิ้มจนเห็นฟันขาวสะอาด
เมื่อมองไปด้านหลังของเขา ก็เห็นเชือกเส้นหนึ่งผูกอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ปีนเข้ามาทางหน้าต่างแล้วไต่ลงมาตามกำแพงด้วยตนเอง... มีคนคอยช่วยอยู่
ทว่าในสภาพแวดล้อมมืดสลัวเมื่อครู่ ย่อมมองสิ่งเหล่านี้ไม่เห็น
รอบข้างมีคนล้อมอยู่หลายคน ขณะนี้ต่างหัวเราะลั่น
สีหน้าของหวังเฉิงย่ำแย่ถึงขีดสุด เขาเข้าใจแล้วว่าไม่มีวิญญาณอาฆาตมาทวงชีวิต ทั้งหมดเป็นพวกเขาแสดงละครขึ้นมา
จุดประสงค์ก็เพื่อชักนำให้เขาพูดความจริงออกมา...
“เสื้อตัวนี้ร้อนเหลือเกิน”
กวนหนิงรีบถอดเสื้อขาวที่สวมทับออก แล้วลูบใบหน้า เผยโฉมหน้าที่แท้จริง พลางมองหวังเฉิงด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
ความคิดแกล้งปลอมเป็นผีหลอกคนนี้เป็นของเขา
เขาเลียนแบบฉากคลาสสิกของซาดาโกะ เพียงแต่ฝ่ายหนึ่งปีนออกมาจากโทรทัศน์ ส่วนอีกฝ่ายปีนเข้ามาทางหน้าต่าง...