“ยิ่งเป็นผลดีหรือ?”
พ่อบ้านอู๋เอ่ยถามอย่างสงสัย “เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น?”
“นับแต่โบราณ ผู้ครองใจประชาชนย่อมได้ครองใต้หล้า ผู้สูญเสียใจประชาชนย่อมเสียใต้หล้า”
กวนหนิงกล่าวเสียงขรึม “หลังจากข้าเผยความสามารถออกมา เขาก็ยิ่งหวาดระแวงข้า แม้ต้องเผชิญศึกสงคราม เขาก็ยอมเคลื่อนกองทัพหลวง แต่ไม่แตะต้องกองทัพเจิ้นเป่ย เพราะกลัวว่าข้าจะได้บัญชาการทหาร”
“ในนามแล้ว กองทัพเจิ้นเป่ยเป็นทหารส่วนตัวของจวนอ๋องเรา ทั้งยังรับฟังคำสั่งจากพวกเราเท่านั้น แต่พฤติการณ์นานาประการของเขาในยามนี้ทำให้ค่อย ๆ สูญเสียใจประชาชนไป พวกเราจึงยิ่งได้เปรียบ”
แม้ได้ฟังเช่นนั้น พ่อบ้านอู๋ก็ยังมีสีหน้ากังวล
“ถึงอย่างไรก็ต้องไปสนามรบ”
“ข้าจะระวังตัว”
กวนหนิงกล่าวเสียงต่ำ “แต่ยิ่งเขาทำเช่นนี้ ข้าก็ยิ่งสงสัยถึงสาเหตุเบื้องหลังเรื่องที่เกิดกับท่านพ่อ”
“ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
“หากท่านพ่อประสบเหตุอย่างปกติ ตายในสนามรบ เขาก็ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ทว่าจนถึงบัดนี้เขาก็ยังไม่คิดใช้ข้าให้เป็นประโยชน์ อาจเป็นเพราะเขารู้ว่าการใช้ข้ามีภัยแฝง หรือกล่าวอีกอย่างคือ ต้องมีความขัดแย้งที่ไม่อาจประนีประนอมกันได้อยู่แน่”
กวนหนิงกล่าวต่อ “หลังข้าไปแล้ว ท่านจงสืบเสาะเรื่องนี้ให้ดี พยายามค้นหาเบาะแสความจริงให้มากที่สุด”
“ข้าน้อยเข้าใจแล้ว”
“เรียกทุกคนมารวมกัน ข้ามีเรื่องต้องกำชับ”
เวลาที่เหลือมีเพียงห้าวัน นับว่าคับขันยิ่งนัก
เขามิได้ต่อต้านการไปสนามรบ ซ้ำยังเตรียมตัวไว้แล้ว เพราะเขาจำเป็นต้องผ่านการฝึกฝนเช่นนี้จริง ๆ
นี่เป็นโอกาสอันดี
ยังคงเป็นคำเดิม วิกฤตย่อมเป็นโอกาสเช่นกัน
แต่ก่อนจากไป เขาต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย
เรื่องสำคัญที่สุดคือกิจการค้า