อู๋เผิงจู่ยังคงรอคอย เขานำทัพใหญ่มาท้ารบถึงหน้าเมืองหย่ง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่สนใจ ราวกับไร้ความคิดจะสู้รบ
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังพบว่าเมื่อกำลังพลของตนลดน้อยลงอย่างหนัก ฝ่ายศัตรูกลับยิ่งผ่อนคลาย...
เรื่องนี้ช่างประหลาดนัก
เขาคาดเดาว่าศัตรูอาจรู้จุดประสงค์ของตนแล้ว แต่ก็ไม่เป็นไร ด้วยการถ่วงเวลามาหลายวัน ต่อให้พวกเขารู้ก็สายเกินไปแล้ว
ที่อีกฝ่ายไม่ยอมสู้กับเขา คงกำลังคิดหาวิธีรับมืออยู่
เขาอาจต้องตาย แต่ไม่ใส่ใจ
ขอเพียงกำลังหลักถอนกำลังได้อย่างปลอดภัยก็พอ เขาเตรียมใจเสียสละตนเองไว้แล้ว
เมื่อมองจากมุมนี้ เขาเป็นฝ่ายเหนือกว่าอยู่หนึ่งขั้น จึงร้องขอให้กวนหนิงออกมาพบ
แม้จะรบพุ่งกันมานาน แต่เขายังไม่เคยพบหน้ากวนหนิง ครานี้เขาจะบอกอีกฝ่ายอย่างองอาจผ่าเผย
เจ้ารู้ตัวช้าไปแล้ว สายเกินไปแล้ว
อู๋เผิงจู่มีแววภาคภูมิใจอยู่บ้าง ในที่สุดอารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นเล็กน้อย
ไม่นานนัก ทหารม้าคนหนึ่งก็ควบออกมาจากเมือง
เขาขมวดคิ้ว มองปราดเดียวก็เห็นชัดว่าเป็นทหารส่งสาร
“หนิงอ๋องของพวกเจ้าอยู่ที่ใด? ให้เขาออกมา บอกไปว่ารองแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพเว่ย อู๋เผิงจู่ ต้องการพบ!”
เจ้าหมอนี่วางท่าเสียใหญ่โต ถึงกับยังไม่ยอมออกมาอีก
ทหารส่งสารกล่าวว่า “หนิงอ๋องไม่อยู่เมืองหย่ง เขาไปหยวนโจวแล้ว”
“ไปหยวนโจวทำอะไร?”
อู๋เผิงจู่ถามออกไปตามสัญชาตญาณ ก่อนจะนึกขึ้นได้ สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง ไปหยวนโจวจะทำอะไรได้อีก?
ย่อมไปกวาดล้างกำลังหลักของพวกเขา
กล่าวคือ กวนหนิงมิได้รู้ตัวช้า หากแต่รู้ล่วงหน้าแล้วหรือ?
เป็นไปไม่ได้!
ไม่มีทางเป็นไปได้!