ห่าธนูโปรยปรายลงกลางกองทัพศัตรู ไม่จำเป็นต้องเล็งให้แม่นยำ ขอเพียงยิงออกไปได้ก็พอ วิธีนี้ช่วยลดข้อกำหนดต่อพลธนู ทั้งยังเพิ่มประสิทธิภาพได้
ภายใต้การยิงเช่นนี้ ทหารเว่ยที่กำลังวิ่งอยู่ต่างชูโล่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ทว่าลูกธนูหนาแน่นเกินไป โล่ย่อมไม่อาจป้องกันได้ทั่วถึง
“ยิง!”
เมื่อการยิงระลอกหนึ่งสิ้นสุดลง กวนหนิงก็ร้องสั่งในจังหวะเหมาะเจาะ
พลธนูระลอกแรกถอยลงไปติดลูกธนู ส่วนระลอกถัดมาก็เข้ามาแทนที่อย่างไร้รอยต่อ ห่าธนูระลอกใหม่พุ่งออกไปเช่นเดิม
เมื่อระลอกนี้จบลง ก็เป็นระลอกถัดไป ทั้งสองผลัดเปลี่ยนกันอย่างต่อเนื่อง
นี่คือข้อได้เปรียบของฝ่ายตั้งรับที่สามารถใช้ลูกธนูได้อย่างเต็มกำลัง
ท่ามกลางการยิงเช่นนี้ ในแถวทหารเว่ยที่กำลังวิ่งกรูกันเข้ามาพลันเกิดช่องโหว่ แม้ถูกธนูปักเพียงดอกเดียวอาจยังไม่ถึงตาย แต่ก็ทำให้หมดกำลังสู้รบไปชั่วคราว หากโชคร้ายมีดอกที่สองตามมา ก็ทำได้เพียงล้มลงกับพื้น…
แต่ก็มีข้อยกเว้น
อย่างเช่นเครื่องล้อมที่ใช้ม่านไม้ แท้จริงแล้วมันคือรถล้อมเมืองที่ติดแผ่นไม้ไว้เป็นที่กำบัง สามารถป้องกันลูกธนูได้ ทหารจึงซ่อนตัวอยู่ข้างใต้เพื่อให้ปลอดภัย
แต่โดยรวมแล้ว การบุกระลอกแรกก็ทำให้เกิดความสูญเสียอย่างหนัก ยามนี้ยังไม่มีทหารเว่ยคนใดไปถึงใต้กำแพงเมือง
สาเหตุหลักเป็นเพราะลูกธนูของฝ่ายกวนหนิงระดมยิงอย่างดุเดือดเกินไป…
เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าอู๋เผิงจู่ก็หม่นคล้ำลงเล็กน้อย
เขารู้ดีว่าที่กองทัพศัตรูมีลูกธนูใช้มากมายเช่นนี้ก็เพราะพวกเขาเป็นผู้จัดหาให้ เดิมทีเสบียงศึกเหล่านี้เก็บไว้ในเมืองหย่ง กลับกลายเป็นว่าช่วยอำนวยความสะดวกให้กวนหนิง…