บทที่ 267 สมกับนามอ๋องเจิ้นเป่ย
กวนหนิงถามว่า “ท่านกังวลว่าพวกเราจะดึงกำลังหลักของศัตรูมา ทำให้ต้องแบกรับแรงกดดันอย่างหนัก แต่ทางกองทัพหลักของเรากลับนิ่งเฉยหรือ?”
“ใช่”
ฉีเยว่ตอบว่า “นี่คือสิ่งที่ข้ากังวล เพราะก่อนหน้านี้ตอนพวกเราตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมศัตรู ก็ไม่มีใครส่งกำลังมาช่วยเลย”
“มองจากภาพรวมทางยุทธศาสตร์ การถอยกลับไปตั้งรับนั้นถูกต้องแล้ว ตอนเว่ยบุกโจมตีครั้งแรก กองทัพมาอย่างเกรี้ยวกราด รุกคืบประหนึ่งหักไม้ผุ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะรักษากำลังเอาไว้ได้ และนี่ก็เป็นความแยบยลของพวกเขา เพราะหาข้อตำหนิไม่ได้เลย เจ้าคิดว่าภาพรวมสำคัญกว่า หรือข้าสำคัญกว่า?”
กวนหนิงกล่าวพลางครุ่นคิด
เขาเชื่อมาโดยตลอดว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำ มีคนคิดใช้วิธีนี้ลอบทำร้ายเขา
ซ่งเฉิงย่อมรู้เรื่องนี้แน่ ตอนนั้นเขาคิดจะซักถาม แต่ไม่มีโอกาส ซ่งเฉิงก็ตายเสียก่อน…
แต่หากมองอีกแง่หนึ่ง หากไม่มีการซุ่มโจมตีครั้งนั้น แล้วเขาเดินทางถึงเมืองปาอย่างราบรื่นเพื่อรวมกับกองทัพหลัก กลับจะถูกจำกัดการเคลื่อนไหวจนทำอะไรได้ยาก ที่แท้กลับเป็นการช่วยเขาเสียด้วยซ้ำ
ไม่ว่าอย่างไร เขาจะต้องลากตัวผู้อยู่เบื้องหลังออกมาให้ได้
ความคิดหนึ่งแล่นผ่าน
กวนหนิงเอ่ยว่า “หากกองทัพหลักยังไม่ตอบสนองต่อโอกาสอันดีเช่นนี้ แคว้นนี้ก็หมดทางเยียวยา แล้วพวกเราจะยืนหยัดต่อไปเพื่ออะไร?”
“สิ่งที่ข้าปกป้องคือแคว้น เพื่อให้ชาวเมืองพ้นจากภัยสงคราม มิใช่เพื่อราชสำนัก…”
“ท่านอ๋องมีคุณธรรมยิ่ง”
ฉีเยว่เอ่ยชื่นชมจากใจ
ซื่อจื่อผู้นี้สืบทอดปณิธานของจวนอ๋องเจิ้นเป่ย ยึดความชอบธรรมของแคว้นเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรกเสมอ
ทว่าก็มีข้อแตกต่างอยู่
ซื่อจื่อจงรักภักดีต่อแคว้นและประชาชน มิใช่ต่อฮ่องเต้