“ราคาขั้นต่ำที่ข้ากำหนดไว้คือ 3,000 ตำลึง”
สิ้นเสียงกวนหนิง เสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึงก็ดังขึ้นทันที แม้แต่บรรดาพ่อค้าคหบดีเหล่านี้ยังพากันส่ายหน้าไม่หยุด
“แพงเกินไปแล้ว!”
“นั่นสิ ราคาสูงลิ่วเกินไป!”
“เหลวไหลสิ้นดี!”
หลายคนต่างเอ่ยกันไม่ขาดปาก เห็นได้ชัดว่าราคานี้ทำให้พวกเขาตกตะลึง
“3,000 ตำลึงหรือ?”
เซวียฟางเอ่ยด้วยความสงสัย “ราคานี้ไม่เห็นจะแพงเลย นี่เป็นจวนอ๋องเจิ้นเป่ย ต่อให้เป็นเรือนธรรมดาในเขตเมืองชั้นในก็ยังราคาสูงกว่านี้มิใช่หรือ?”
ผู้คนที่นั่งอยู่รอบตัวนางต่างพากันพูดไม่ออก
ได้ยินว่าซื่อจื่อกวนประเมินคุณหนูห้าตระกูลเซวียผู้นี้ว่าอกใหญ่แต่ไร้สมอง ดูท่าคงไม่ผิดจริง ๆ...
“น้องห้าคนดี ที่พูดถึง 3,000 ตำลึงน่ะหมายถึงทองคำ”
สตรีผู้หนึ่งมีรูปโฉมงดงามและเปี่ยมเสน่ห์เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์
นางคือเซวียเหมย พี่สาวรองของเซวียฟาง และเป็นผู้ที่แต่งเข้าสกุลหู
เซวียฟางพลันเข้าใจขึ้นมา
นางเริ่มนับนิ้วคำนวณ
เงินหนึ่งตำลึงเท่ากับเงินเหรียญหนึ่งพันเหรียญ หรือก็คือเงินหนึ่งพวง...ไม่สิ
เงิน 100 ตำลึงเท่ากับทองคำหนึ่งตำลึง เช่นนั้นทองคำ 3,000 ตำลึงก็คือเงิน 300,000 ตำลึง!
คณิตศาสตร์ของเซวียฟางคงได้ครูพละเป็นผู้สอน กว่าจะคำนวณเข้าใจก็ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่
นี่เป็นราคาที่สูงลิ่วอย่างแท้จริง!
แถมยังเป็นเพียงราคาขั้นต่ำอีกด้วย!
กวนหนิงเอ่ยขึ้นว่า “ทุกท่านเห็นว่าราคานี้สูงเกินไปหรือ?”
“ใช่แล้ว สูงเกินไป”
“สัก 200,000 ตำลึงถึงจะพอเหมาะ”
“ไม่แพงเลย ไม่แพ้แม้แต่น้อย”
กวนหนิงส่ายหน้า “นี่คือเรือนที่จักรพรรดิซื่อจงพระราชทาน มีโฉนดที่ดินและหนังสือรับรอง อีกทั้งในเมืองซ่างจิงก็มีเพียงแห่งเดียว”
“ยกตัวอย่างตระกูลเซวีย เรือนที่พวกท่านอาศัยอยู่ก็เป็นเรือนพระราชทาน ทว่าอยู่ได้อย่างเดียว ซื้อขายไม่ได้ บางทีวันใดวันหนึ่งอาจถูกเรียกคืน แต่จวนอ๋องแห่งนี้ไม่เป็นเช่นนั้น ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่น เพียงป้ายแผ่นนี้ก็มีค่าพอให้ตั้งราคานี้แล้ว”