สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ถึงวันจัดงานประมูล วันนี้หน้าจวนอ๋องครึกครื้นผิดหูผิดตา รถม้าหรูหราจอดเรียงราย ดึงดูดผู้คนไม่น้อยให้หยุดยืนมุงดู
“เศรษฐีในเมืองซ่างจิงมากันหมดแล้วกระมัง?”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น”
“นั่นซุนอวี้ไห่ ผู้คนเรียกขานว่าเจ้าพ่อโรงรับจำนำ เปิดโรงรับจำนำไว้กว่าสิบแห่ง ทรัพย์สินนับว่ามหาศาล”
“นั่นท่านผู้เฒ่าสกุลสวินมิใช่หรือ? คิดไม่ถึงว่าจะมาด้วย!”
“สกุลสวินเป็นตระกูลมั่งคั่งมีชื่อเสียง กิจการครอบคลุมหลากหลาย โดยเฉพาะผ้าไหมที่โดดเด่นเป็นหนึ่งไม่มีสอง”
“ได้ยินว่ากิจการของสกุลสวินซบเซาลงในช่วงหลายปีมานี้ วาสนาไม่ดี ท่านผู้เฒ่าสวินจึงอยากซื้อจวนหลังนี้ไปปรับฮวงจุ้ยเสริมวาสนา”
“นั่นนายท่านหลิวกระมัง? นายท่านหลิวก็เป็นคหบดีมีชื่อเสียง มีที่นาทำกินในครอบครองหลายพันหมู่”
“สกุลหูก็ส่งคนมาด้วย คุณหนูรองตระกูลเซวียแต่งเข้าตระกูลหูแล้วมิใช่หรือ? คนที่ตามมาด้วยนั่นคือคุณหนูห้าตระกูลเซวียกระมัง? นางก็มาด้วยหรือ?”
“เฉียนต้าฟู่มาแล้ว แม้หน้าตาจะดูเหมือนเศรษฐีใหม่ แต่ช่วงหลายปีมานี้กิจการของเขาใหญ่โตไม่น้อย ถึงกับติดต่อค้าขายกับกรมคลัง ภูมิหลังลึกลับยิ่ง”
“ดูท่าคนที่หมายตาจวนหลังนี้จะมีไม่น้อย”
“ซื่อจื่อกวนช่างผลาญทรัพย์นัก ถึงกับขายจวนบรรพบุรุษ เฮ้อ!”
ผู้คนพากันวิพากษ์วิจารณ์ไม่หยุด
เมืองซ่างจิงเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของราชวงศ์ต้าคัง ทั้งยังมีผู้มั่งคั่งร่ำรวยอยู่มากมาย วันนี้จึงมีผู้คนมารวมตัวกันเนืองแน่น
กวนหนิงมิได้ปรากฏตัว พ่อบ้านอู๋คอยต้อนรับแขกอยู่หน้าประตู
มีบ่าวในจวนคอยนำทางและต้อนรับ ตามกฎที่กวนหนิงกำหนดไว้ ผู้เข้าร่วมงานประมูลต้องจ่ายเงินประกันค่าผ่านประตูหนึ่งหมื่นตำลึงเงิน