“เฮ้อ เฉียนต้าฟู่ช่างร่ำรวยจริง ๆ สมกับชื่อต้าฟู่เสียจริง”
หลงจู้หนานรีบเอ่ยคล้อยตาม
“ขอแสดงความยินดีกับเถ้าแก่เฉียน”
ซุนอวี้ไห่ก็ประสานมือคารวะทันที
เสียงแสดงความยินดีดังขึ้นรอบด้าน เมื่อเห็นสีหน้าภาคภูมิใจจนปิดไม่มิดของกวนหนิง เฉียนต้าฟู่ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
คล้ายว่าคนอื่นล้วนแกล้งซื้อ มีเพียงเขาที่ซื้อจริง
เขาอยากล้มเลิกการซื้อเดี๋ยวนั้น ทว่าสุดท้ายก็ข่มใจเอาไว้
ประการแรก เขาเอ่ยราคาออกไปแล้ว เรื่องจึงถือว่าตกลงกันเรียบร้อย ประการที่สอง นี่เป็นคำกำชับของใต้เท้าเซวีย
เงินห้าสิบหมื่นตำลึงเทียบเท่าทองคำห้าพันตำลึง ราคานี้สูงเกินไปนัก!
แม้แต่เขายังรู้สึกเจ็บปวดใจ เงินมากมายเพียงนี้ เขาเองก็หาออกมาในคราวเดียวไม่ได้
หากก่อนหน้านี้ตระกูลเซวียไม่เคยช่วยเหลือเขาหลายครั้ง เขาย่อมไม่มีทางรับปากเป็นแน่...
“ฮึ!”
“ลูกล้างผลาญที่ถึงกับขายบ้านบรรพบุรุษ ยังไม่รู้จักละอายแก่ใจอีกหรือ?”
เฉียนต้าฟู่ทำได้เพียงหาคำพูดมากู้หน้า เพราะเขาต้องจ่ายเกินงบที่ตั้งไว้ไปกว่าสองแสนตำลึง บัญชีนี้ย่อมต้องคิดกับกวนหนิง
“ข้าเป็นลูกล้างผลาญก็จริง แต่มีคนโง่มารับช่วงต่ออยู่นี่!”
กวนหนิงเอ่ยขึ้นว่า “อย่ามองข้าเลย คำพูดนี้มิใช่ข้าเป็นคนพูด แต่เป็นคุณหนูเซวียต่างหาก”
“เจ้า...”
เฉียนต้าฟู่หาเรื่องใส่ตัวเสียแล้ว
กวนหนิงยิ้มพลางกล่าวต่อ “เดิมทีก็เป็นเรื่องที่ฝ่ายหนึ่งยินดีขาย อีกฝ่ายยินดีซื้อ ทั้งไม่มีการบังคับซื้อขาย หลงจู้เฉียนยังขาดเงินเพียงเท่านี้อีกหรือ?”
“ตามที่พวกเราตกลงกันไว้ก่อนหน้า หลังการประมูลจบลง ให้ชำระเงินครึ่งหนึ่งก่อน ส่วนที่เหลือจ่ายให้ครบภายในสองวัน จากนั้นข้าจะมอบเอกสารกับโฉนดที่ดินให้ท่าน”