ในเวลาเดียวกัน ยังต้องแบกรับแรงกดดันจากทุกฝ่ายภายนอก ช่างไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
นับแต่กวนหนิงเดินทางมาถึงเมืองหลวง ก็ยังไม่ได้ติดต่อกับอวิ๋นโจว เขารู้ว่าพ่อบ้านอู๋ต้องคอยรายงานข่าวคราวในเมืองซ่างจิงอยู่ตลอด
เขาพอรู้จักพ่อบ้านอู๋อยู่บ้าง อีกฝ่ายเป็นคนเก่าแก่ของจวนอ๋องเจิ้นเป่ย การที่ได้รับมอบหมายให้มาประจำเมืองซ่างจิง ก็เพียงพอจะบ่งบอกถึงความภักดีแล้ว...
พ่อบ้านอู๋ชะงักเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “ขอรับ บ่าวชราติดต่อกับพระชายามาโดยตลอด”
การติดต่อมิได้เปิดเผยต่อผู้ใด ยามนี้ทุกฝ่ายกำลังจับตาอย่างใกล้ชิด หลายเรื่องจึงไม่สะดวก ทุกการเคลื่อนไหวล้วนเสี่ยงให้คนภายนอกสังเกตเห็น
“เจ้าส่งข่าวถึงท่านแม่ บอกนางว่าเมื่อราชสำนักมีคำสั่งโยกย้ายลงมา ให้ควบคุมกองทัพเจิ้นเป่ย อย่าให้เกิดเหตุขัดขืนคำสั่ง”
กวนหนิงกล่าวว่า “แต่ก็อย่าเชื่อฟังจนเกินไป อาจลงมือทำบางอย่างได้ตามสมควร ส่วนจะทำมากน้อยเพียงใด ข้าเชื่อว่าท่านแม่ย่อมประเมินได้”
“มีเรื่องอื่นอีกหรือไม่ขอรับ”
บัดนี้พ่อบ้านอู๋มองกวนหนิงเปลี่ยนไป ทั้งยังเชื่อฟังทุกคำสั่ง
“เรื่องของข้าไม่ต้องรายงานละเอียด บอกเพียงว่าข้าปลอดภัยก็พอ จะได้ไม่ทำให้ท่านแม่กังวลเกินไป”
เมื่อข้ามภพมาแล้วก็กลับไปไม่ได้ เขาจำต้องยอมรับและปรับตัวเข้ากับฐานะนี้ นี่ก็เพื่อประโยชน์ของตัวเขาเอง
“ขอรับ”
“นอกนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว จงรักษากำลังเอาไว้ให้ได้มากที่สุด ข้าคิดว่าท่านแม่ก็คงคิดเช่นเดียวกัน นางไม่อยากรอจนท่านพ่อกลับมา แล้วกลับไม่เหลืออะไรเลย”