กวนหนิงมีแผนรับมืออยู่ก่อนแล้ว ทั้งยังศึกษาทบทวนมาอย่างละเอียด
เขาก่อตั้งกองทัพใหม่ขึ้นเพื่อกอบกู้แผ่นดิน แต่ก็ไม่อาจตัดเสื้อให้ผู้อื่นสวมได้
แม้จะดูเหมือนฉวยช่องโหว่ แต่ก็มีเหตุผลรองรับจริง หากคิดจะจับผิดก็หาเรื่องไม่ได้ นี่เป็นสิ่งที่จักรพรรดิซื่อจงกำหนดไว้ เจ้าจะล้มล้างได้หรือ?
“ข้าคิดมากไปแล้ว”
กวนเหวินทงส่ายหน้า หนิงอ๋องผู้นี้มิได้มีเพียงกลยุทธ์ทางทหารเหนือชั้นเท่านั้น หากแต่ยังวางแผนการเมืองได้อย่างแยบยลยิ่ง
ความคิดหนึ่งวาบผ่าน
เขาเอ่ยเสียงขรึมอีกครั้ง “เอ้อเฉิงสารภาพแล้ว”
“สารภาพแล้วหรือ?”
กวนหนิงรู้ว่าเขาหมายถึงผู้ใด
คนผู้นั้นเป็นขุนพลใต้บัญชาของกวนเหวินทง คุมกำลังพลหนึ่งหมื่นนาย ก่อนหน้านี้เขาเผลอเผยว่าผู้ที่น่าสงสัยว่าใส่ร้ายกวนหนิงเป็นใคร จึงถูกปลดจากตำแหน่งและคุมขังไว้เพื่อสอบสวนอย่างเข้มงวด
กวนหนิงสืบเรื่องนี้มาตลอด เพียงแต่ยังไม่มีโอกาส คิดไม่ถึงว่าจะมีความคืบหน้าแล้ว
“ขอรับ”
กวนเหวินทงกล่าวว่า “หลังจากเค้นถามอย่างหนัก เขาสารภาพว่าลอบสมคบกับซ่งเฉิง ถูกอีกฝ่ายติดสินบน จึงเปิดเผยข่าวสาร ทั้งยังปล่อยให้ทหารเว่ยกองหนึ่งเข้ามาซุ่มโจมตี”
“แรงจูงใจเล่า?”
กวนหนิงถาม “ไม่มีเหตุไม่มีผล เหตุใดเขาจึงคิดปองร้ายข้า?”
“ความแค้นคงมิได้อยู่ที่ตัวท่าน แต่อยู่ที่ท่านอ๋องผู้เฒ่าบิดาของท่าน”
กวนเหวินทงอธิบายว่า “เมื่อหลายปีก่อน พวกเราเข้าเมืองหลวงเพื่อรายงานราชการ บังเอิญพบกับท่านอ๋องผู้เฒ่า ตอนนั้นกำลังจะเสนอชื่อเอ้อเฉิงขึ้นเป็นขุนพล แต่ท่านอ๋องผู้เฒ่าคัดค้านอย่างหนัก เห็นว่าเอ้อเฉิงยังขาดความสามารถ ไม่เหมาะจะรับหน้าที่นี้ จึงกดเรื่องไว้ถึงสองปี เขาจึงฝังใจแค้นตั้งแต่ครานั้น!”