ในระหว่างที่กวนหนิงกำลังครุ่นคิด เซวียหวยเหรินก็ลุกขึ้นยืน ชั่วขณะนั้นสายตาทุกคู่พลันจับจ้องไปที่เขา
การไต่สวนร่วมสามศาลครั้งนี้ ย่อมเกี่ยวข้องกับใต้เท้าอัครมหาเสนาบดีรองผู้นี้อย่างแน่นอน
เซวียเจี้ยนจงผู้เป็นหลานชายของเขาคือผู้พิพากษาคดี ส่วนขุนนางทั้งหลายที่ถูกขุดคุ้ยออกมาก็เกี่ยวพันกับพรรคเสวี่ยของเขาไม่น้อย
เขาจะกล่าวสิ่งใด?
จะใช้ฐานะและอำนาจกดดันเพื่อกอบกู้สถานการณ์หรือ?
หรือจะทำอย่างอื่น?
สีหน้าซีดขาวของเซวียเจี้ยนจงเผยความหวังขึ้นมาวูบหนึ่ง!
เรื่องนี้ยังไม่ใช่ข้อยุติสุดท้าย
เขายังมีท่านปู่
สีหน้าของเซวียชิ่งกลับมาสงบลงบ้างแล้ว บิดาของเขาเป็นอัครมหาเสนาบดีรองในราชสำนัก ยังพอมีโอกาสกอบกู้สถานการณ์...
ทุกคนต่างมีความคิดแตกต่างกันไป
เซวียหวยเหรินถอนหายใจแผ่วเบา
“ข้าไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น หลานชายของข้ากลับก่อกรรมชั่วช้าถึงเพียงนี้ นี่เป็นความบกพร่องของข้า”
กล่าวชมก่อนแล้วค่อยตำหนิ
นี่เป็นกลวิธีตามปกติ ประโยคถัดไปคงต้องพลิกน้ำเสียงแล้ว
“แต่...”
เซวียหวยเหรินกล่าวเสียงขรึม “ถึงจะเป็นหลานชายของข้า ก็ไม่มีสิทธิพิเศษใด ๆ ทั้งสิ้น ทั้งยังไม่อาจฝ่าฝืนศีลธรรม และยิ่งไม่อาจฝ่าฝืนกฎหมาย”
กล่าวจบ เขาก็เดินออกมาจากที่นั่ง
เขามาหยุดตรงหน้าสวี่ผิงและบรรดาผู้เสียหาย
ภายใต้สายตาของทุกคน เขาค้อมกายคำนับอย่างลึกซึ้ง
“ใต้เท้าอัครมหาเสนาบดีรอง!”
“ใต้เท้าเซวีย!”
ทุกคนต่างตื่นตะลึง ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าเซวียหวยเหรินจะทำเช่นนี้
“เป็นเพราะตระกูลข้าเคราะห์ร้าย ผู้เฒ่าผู้นี้มัวแต่วุ่นวายกับราชกิจ จึงละเลยการอบรมสั่งสอนจนเกิดความผิดใหญ่หลวงเช่นนี้ ความทุกข์ที่พวกท่านได้รับย่อมไม่อาจลบล้างได้ ตระกูลเซวียจะชดใช้ให้ทุกท่าน หวังว่าจะพอชดเชยได้บ้าง”
“ผู้เฒ่าผู้นี้จะพาหลานชายมาขออภัยพวกท่าน!”