ชั่วขณะนั้น สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปยังเติ้งชิว เมื่อครู่เขายังขัดขวางอยู่แท้ ๆ บัดนี้กลับถูกกวนหนิงซักถาม ทว่าเขาไม่อาจปฏิเสธได้อีกแล้ว
กวนหนิงกล่าวต่อว่า “ใต้เท้าเติ้งดำรงตำแหน่งรองเจ้ากรมซ้ายแห่งกรมกลาโหม ย่อมคุ้นเคยกับเรื่องราวภายในกรมกลาโหม ระหว่างที่ข้าน้อยสืบคดี จึงต้องรบกวนใต้เท้าเติ้งให้ความร่วมมือ บางทีอาจมีเรื่องให้ต้องขอแรงอยู่เสมอ”
ผู้คนรอบข้างต่างตกตะลึงและระแวงอยู่ในใจอีกครั้ง
กวนหนิงผู้นี้ไม่ไว้หน้าใต้เท้าเติ้งแม้แต่น้อย อาศัยอำนาจกดดัน ทั้งยังตบหน้าอีกฝ่ายต่อหน้าธารกำนัล
รองเจ้ากรมแห่งกรมกลาโหมผู้สง่างามกลับถูกบีบคั้นจนถึงเพียงนี้
ทุกคนมองออกว่านี่เป็นการจงใจแก้แค้นของกวนหนิงอย่างชัดเจน
ตำแหน่งของทั้งสองแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
ผู้ดูแลเฟิงทนเรื่องนี้ได้ด้วยหรือ?
แต่เฝิงหยวนกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เขาเดินจากไปทันที...
สีหน้าของเติ้งชิวดูสงบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับสั่นสะเทือนอย่างหนัก
การถูกตบหน้าและยั่วยุไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป สิ่งที่เขาใส่ใจยิ่งกว่าคือท่าทีของฮ่องเต้ต่อเรื่องนี้
เขารู้ดีว่าฮ่องเต้ไม่มีทางให้ความสำคัญกับกวนหนิง หากทำให้ท่าทีเปลี่ยนไปได้ ย่อมมีเพียงเรื่องเดียว...
ความไม่สบายใจในใจเขายิ่งทวีขึ้น
“ผู้ใดเป็นผู้รับผิดชอบที่นี่?”
กวนหนิงตะโกนเสียงดัง
“ข้าเอง”
เฝิงหลวนเดินเข้ามา
“ข้าคือเฝิงหลวน หยวนไว่หลางแห่งกองคลังอาวุธ”
เขาเป็นขุนนางขั้นห้า แต่ต่อหน้ากวนหนิงกลับมีฐานะไม่ต่างจากคนระดับเดียวกัน นับแต่ราชโองการมาถึง ก็ไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลนมือปราบหนุ่มผู้นี้อีก
“รบกวนหลางจงเฟิงจัดหาห้องว่างสักห้อง เพื่อใช้เป็นที่ทำงานสืบคดี”