กวนหนิงยังคงอ่านคัมภีร์อยู่ในหอเก็บพระไตรปิฎก เวลาผ่านไปหลายชั่วยามแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้สิ่งใดเป็นชิ้นเป็นอัน
หนังสือมีมากเกินไป ทั้งยังปะปนกันยุ่งเหยิง ทว่าสิ่งที่เขาต้องการกลับหาไม่พบ
“อาจารย์”
ในเวลานั้น อู้คงก็มา
สองวันก่อน กวนหนิงส่งเขามายังวัดหานซาน
กวนหนิงกับโม่เซวียนออกไปสืบหาเบาะแส ส่วนอู้คงคอยสืบข่าวในวัดหานซาน ทั้งสองฝ่ายดำเนินการไปพร้อมกัน
เพราะเขาเป็นพระ จึงสืบข่าวได้สะดวกกว่า หากกวนหนิงมาสอบถามเรื่องเหล่านี้ แล้วคนที่มีเจตนาแอบแฝงล่วงรู้เข้า อาจทำให้งูตื่นเสียก่อน…
กวนหนิงเหลือบมองเณรน้อยสองคนตรงประตู ก่อนถามเสียงเบาว่า “เรื่องที่ให้ไปสืบเป็นอย่างไรบ้าง?”
“สืบรู้แล้วขอรับ”
อู้คงกล่าวว่า “ผู้รับหน้าที่เสี่ยงเซียมซีในวัดหานซานมีสี่คน ได้แก่พระชิ่งเจิน พระชิ่งเมี่ยว พระถงฝู และพระถงจี้”
“ถงจี้?”
กวนหนิงชะงักไปทันที
จากการสืบสวนก่อนหน้านี้ หยางอันบิดาของหยางหลิง ผู้เสียหาย เคยบอกว่าผู้ที่เสี่ยงเซียมซีให้บุตรสาวของเขาก็คือถงจี้
กวนหนิงรู้ว่าในวัดหานซาน ผู้ที่มีอาวุโสสูงสุดอยู่ในลำดับอักษรเต้า ถัดลงมาคือลำดับอักษรชิ่ง แล้วจึงเป็นลำดับอักษรถง…
ดังนั้นคนทั้งสี่จึงล้วนมีอาวุโสสูง
“ท่านเจ้าอาวาสเต้าซิ่นเสี่ยงเซียมซีอยู่บ่อยครั้งหรือไม่?”
“มีบ้าง แต่ไม่บ่อยขอรับ”
อู้คงอธิบายว่า “ท่านเจ้าอาวาสเต้าซิ่นสวดพระสูตรและภาวนาพุทธะอยู่ตลอดทั้งวัน ปกติแทบไม่ปรากฏตัว”
กล่าวเช่นนี้ก็แปลว่าเขาบังเอิญพบเข้าเท่านั้น
กวนหนิงครุ่นคิดพลางถามต่อว่า “คนทั้งสี่มีสิ่งใดผิดแผกเป็นพิเศษหรือไม่?”
“เท่าที่ข้าคลุกคลีด้วย ยังไม่พบสิ่งใดขอรับ”