ฉากต่อจากนั้นบรรยายออกมาไม่ได้ กวนหนิงดูไม่ผิดจริง ๆ จิ่นเยวี่ยเป็นหญิงแท้แน่นอน โดยเฉพาะสีหน้าเขินอายนั่น ชวนให้รู้สึกวิเศษเกินบรรยาย…
แน่นอนว่าเพียงแค่ช่วยเช็ดแผ่นหลังอะไรทำนองนั้น ทว่าก็เพียงพอแล้ว
ยังมีสาวใช้มากมาย รายล้อมด้วยหญิงงามส่งเสียงหวาน ทำให้กวนหนิงได้สัมผัสถึงความสุขสบายของฐานะซื่อจื่ออย่างแท้จริง ช่างฟุ่มเฟือยเสียเหลือเกิน
เขารู้ดีว่าวันเวลาเช่นนี้จะดำเนินต่อไปได้นานเพียงใดก็ยังไม่รู้…
การเดินทางมายังเมืองหลวงเพียงลำพังของเขาเป็นเพราะไม่มีทางเลือก ภายนอกอ้างว่าเป็นพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท พระเมตตาล้นเกล้า
ชื่อเสียงคุณชายเสเพลของซื่อจื่อเป็นที่รู้กันทั่ว จึงไม่อาจรับภาระสำคัญได้ ฮ่องเต้หลงจิ่งก็อาศัยเหตุผลนี้เช่นกัน
ระหว่างอยู่ในเมืองหลวง ให้เข้าศึกษาที่สำนักศึกษาหลวง เรียนรู้หลักคัมภีร์และเหตุผล รอจนเติบใหญ่เป็นผู้ใหญ่แล้วจึงกลับไปได้
คำว่าเติบใหญ่เป็นผู้ใหญ่นี่ใช้มาตรฐานใดตัดสินกัน?
พูดให้ชัดก็คือฉวยโอกาสกลืนกินจวนอ๋องเจิ้นเป่ยไม่ใช่หรือ?
อีกทั้งยังกำหนดกฎเกณฑ์ไว้ ห้ามอาศัยทรัพยากรใด ๆ จากจวนอ๋องเจิ้นเป่ย ต้องพึ่งพาตนเองเท่านั้น
นี่เท่ากับตัดหนทางถอยของเขาทั้งหมด
กวนหนิงจำได้ว่าหลังราชโองการเรียกตัวเขาเข้าเมืองหลวงไปถึงจวน ผู้ถือราชโองการยังลอบหารือกับมารดาของเขาเป็นการส่วนตัว น่าจะตกลงกันบางอย่างได้แล้ว
จึงมีเหตุให้เขาต้องมายังเมืองหลวงเพียงลำพัง
กวนหนิงยังจำคำพูดของมารดายามมาส่งเขาได้ นางเองก็ไม่มีทางเลือก…
หากยังพอมีหนทางอยู่บ้าง ด้วยความรักใคร่ที่มารดามีต่อเขา นางย่อมไม่มีทางตอบตกลงแน่
นางเองก็ลำบากยิ่ง