ความรู้สึกนี้ยากจะพรรณนา ราวกับเขามีสัมผัสบางอย่างเพิ่มขึ้นมา ทว่าก็คล้ายจะไม่มี… สรุปแล้วเขาเองก็ไม่เข้าใจนัก
เป็นอาการวิปลาสหรือ?
หรือว่าอะไร?
ยามนี้กวนหนิงมึนงงอยู่บ้าง
ทฤษฎีเรื่องปราณที่บันทึกไว้ในคัมภีร์ลับเล่มนี้ เขาล้วนเห็นพ้องด้วย ในยุคนี้คงไม่มีผู้ใดเข้าใจได้ง่ายไปกว่าเขาอีกแล้ว
ปราณมีอยู่ทุกหนแห่ง
ชะตาของราชวงศ์ก็เรียกได้ว่าเป็นวาสนา
ผู้คนเองก็มีวาสนาอยู่ในความมืด บ้างยากจนข้นแค้น บ้างมั่งมีรุ่งเรือง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นวาสนา
กวนหนิงกำลังครุ่นคิดอยู่
“ปัง!”
ทันใดนั้น ประตูก็ถูกผลักเปิด
จิ่นเยวี่ยก้าวเข้ามา เห็นกวนหนิงนั่งยองอยู่บนพื้น สีหน้าสับสนเลื่อนลอย
นางพลันตื่นตระหนก
เมื่อครู่มีสาวใช้มาหานาง บอกว่าซื่อจื่อกำลังจะอาบน้ำ ทว่าจู่ ๆ ก็เปลี่ยนใจ แล้วเข้าไปขลุกอยู่ในห้องเพียงลำพัง ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร
จิ่นเยวี่ยรู้ว่าวันนี้ซื่อจื่อต้องถูกกระทบกระเทือนใจอย่างหนัก อีกทั้งแรงกดดันเหล่านี้ก็มิใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะรับไหว
นางกลัวว่าซื่อจื่อจะคิดสั้น แล้วทำเรื่องสุดโต่ง จึงรีบมาดู
ยังดีที่ไม่มีเรื่องใด ทว่าก็ดูไม่ปกตินัก
บนพื้นไม่มีอะไรเลย เขากลับนั่งยอง ๆ จ้องมองอย่างตั้งใจ สีหน้าก็ประหลาดยิ่ง
“ซื่อจื่อ?”
จิ่นเยวี่ยเดินเข้าไปเรียก
“มีอะไรหรือ?”
กวนหนิงเงยหน้าถาม
เขานั่งยองอยู่ ด้วยมุมที่พอดีจึงเห็นความอวบอิ่มเต็มตา
“ใหญ่จริง!”
กวนหนิงอดอุทานไม่ได้
“ท่าน…”
จิ่นเยวี่ยได้ยินเช่นนั้นก็หน้าแดง ซื่อจื่อช่วงนี้ชักจะเหลาะแหละขึ้นทุกที
แต่ก็แสดงว่าเขาไม่เป็นอะไร หรือกล่าวอีกอย่างคือยังไม่ลืมสันดานเดิมกระมัง?