สายฝนไหลอาบแก้ม พร่าเลือนเป็นม่านหมอกบาง ทว่ากลับบดบังสีหน้าแน่วแน่ของกวนหนิงไม่ได้
“ซื่อจื่อ ท่านเอาจริงหรือขอรับ?”
พ่อบ้านอู๋ซึ่งถือร่มตามมาพอได้ยิน ก็แทบอยากร่ำไห้ออกมา
ซื่อจื่อเจ้าสำราญผู้นี้ถึงกับมีความคิดเช่นนี้ หากท่านอ๋องทราบเข้า คงจัดงานฉลองใหญ่ในจวนติดต่อกันสามวันเป็นแน่
จวนอ๋องเจิ้นเป่ยตั้งมั่นอยู่ทางเหนือ คอยปกปักรักษาชายแดน บรรยากาศฝึกยุทธ์จึงเข้มข้นเป็นธรรมดา ทว่าซื่อจื่อผู้นี้กลับไม่ชอบฝึกดาบฝึกทวนมาตั้งแต่เล็ก ไม่สนใจเรื่องนี้แม้แต่น้อย
แต่พ่อบ้านอู๋รู้ดีว่า ต่อให้ซื่อจื่อมีความคิดเช่นนี้ ก็ใช่ว่าจะทำได้
การฝึกยุทธ์ต้องอาศัยพรสวรรค์ รากฐานร่างกาย และเงื่อนไขแต่กำเนิดที่ดี
ทว่าซื่อจื่อเคยล้มป่วยหนักครั้งหนึ่งเมื่อตอนยังเยาว์วัย หลังจากหายดีแล้ว ร่างกายก็อ่อนแอลง ทั้งยังผอมบาง
ต้องรู้ว่าคนในจวนอ๋องเจิ้นเป่ยล้วนร่างสูงใหญ่กำยำ ซื่อจื่อผู้นี้เป็นข้อยกเว้นเพียงคนเดียว
จวนอ๋องเคยให้ผู้ฝึกยุทธ์ตรวจสอบกวนหนิงหลายครั้งแล้ว พบว่าเขาไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้เลย ไม่ว่าจะวิถีฝึกยุทธ์แบบใด หรือยาบำรุงล้ำค่าชนิดไหน ก็ใช้ไปนับไม่ถ้วน ทว่ากลับไม่มีความก้าวหน้าแม้แต่น้อย
ยังพอทุ่มเทความพยายามฝึกฝนร่างกาย ฝึกผิวหนังและกระดูกได้อยู่ แต่ก็ไม่มีความหมายมากนัก อีกทั้งซื่อจื่อเองก็ไม่สนใจเรื่องเหล่านี้เลย...
คำวิจารณ์จากภายนอกที่มีต่อซื่อจื่อผู้นี้คือ เรียนหนังสือก็ไม่สำเร็จ ฝึกยุทธ์ก็ไม่เอาไหน
นี่คือเหตุผล
หนึ่งคือเพราะร่างกายของเขา สองคือเขาไม่มีความตั้งใจ...
แต่บัดนี้กวนหนิงมีความตั้งใจนั้นแล้ว
โลกใบนี้ไม่ใช่โลกเซียนหรือโลกแฟนตาซี แต่ก็มีการฝึกยุทธ์และฝึกวิชา