เมื่อได้ฟังรายงานสถานการณ์ศึก ทุกคนต่างมีสีหน้าเหม่อลอย ตกตะลึงจนถึงขีดสุด!
แทบไม่อยากเชื่อ!
“แค่ตั้งรับรักษาเมืองก็สังหารข้าศึกได้กว่าห้าหมื่น พวกเราช่างไร้ความสามารถเกินไปหรือไม่?”
แม่ทัพคนหนึ่งเอ่ยขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“อืม ๆ”
คนข้างกายพยักหน้าเห็นด้วย
“กวนหนิงนำมาเพียงกองกำลังนอกแบบ ทั้งกำลังพลก็ไม่เพียงพอ หากนำกองทัพเจิ้นเป่ยไปด้วย จะบุกตีเมืองหลวงรัฐเว่ยได้หรือไม่?”
“เป็นไปได้”
แม้ถ้อยคำนี้จะฟังดูเกินจริง ทว่ากลับได้รับความเห็นชอบจากผู้คนไม่น้อย
ความชอบของคนผู้เดียว เทียบได้กับทั้งกองทัพ
หยางซูพลันนึกถึงคำกล่าวนี้ขึ้นมา
เมื่อมีผลงานเช่นนี้ เรื่องอื่นล้วนไม่สำคัญแล้ว
เขามองไปยังแผนที่ทัพ
“ยามนี้ข้าศึกรวมกำลังอยู่บริเวณเชิงเนินตะวันตก เสบียงขาดแคลนมาหลายวัน ขวัญกำลังใจก็ถดถอย ครานี้ยังสูญเสียอย่างหนักอีก กำลังพลของเรามีมากกว่าพวกเขาแล้ว หากวางกลศึกได้เหมาะสม ไม่เพียงขับไล่พวกเขากลับประเทศ ต่อให้กำจัดจนหมดสิ้นก็ยังเป็นไปได้!”
หยางซูมีสีหน้าตื่นเต้น
การกักกองทัพเว่ยนี้ไว้ในต้าคัง เป็นเรื่องที่แต่ก่อนแม้แต่คิดยังไม่กล้า บัดนี้กลับมีโอกาสแล้ว!
“ถูกต้อง!”
แม่ทัพผู้หนึ่งขานรับ “หากฝ่ายเราได้รับชัยชนะครั้งใหญ่ ก็แบ่งกำลังไปช่วยหยวนโจวต้านทัพเหลียงได้ วิกฤตของต้าคังครานี้ก็คลี่คลาย!”
ยิ่งพูด ทุกคนก็ยิ่งฮึกเหิม
เพราะนี่มิใช่ความเพ้อฝัน หากเป็นเรื่องที่ทำได้จริง!
“ผลงานของอ๋องเจิ้นเป่ยกวนหนิงไร้ผู้ใดเทียบ ใช้กำลังน้อยเอาชนะกำลังมาก อาศัยพลังของคนผู้เดียวพลิกสถานการณ์ศึกทั้งกระดาน ผลงานเช่นนี้ต้องรายงานขึ้นไป!”
กองทัพเป็นสถานที่ที่ยึดถือผลงาน ตราบใดมีความชอบ ย่อมได้รับการสนับสนุนจากทุกคน