เดิมทีเป็นเพียงถ้อยคำที่ฟังดูน่าขันอยู่บ้าง แต่โม่เซวียนกลับหัวเราะไม่ออก
“บัดนี้ยืนยันได้แล้วว่าองค์หญิงเซวียนหนิงไม่เกี่ยวข้องกับคดีนี้ นับเป็นเรื่องดี”
“อืม”
กวนหนิงเอ่ยว่า “หากได้ผลแล้วบอกข้าด้วย อีกทั้งจงสืบสวนให้ละเอียด ผู้สมรู้ร่วมคิดของถงจี้กับพวกนั้นคงมีไม่น้อย ต้องนำตัวคนเหล่านี้มารับโทษให้หมด จึงจะปลอบประโลมดวงวิญญาณของผู้เคราะห์ร้ายผู้บริสุทธิ์ได้”
“ข้าทราบแล้ว”
“ข้าขอตัวก่อน”
กวนหนิงไปกล่าวทักทายจางเจิ้งกับเซวียหวยเหรินอีกครั้ง ก่อนจะจากไป
ควรไปตามหาที่ใดดี?
เขาไม่มีเบาะแสแม้แต่น้อย
คำพูดที่หลวงจีนเต้าซิ่นเอ่ยก่อนสิ้นใจยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงคิดของเขา
จู่ ๆ กวนหนิงก็พบว่าตนรู้เรื่องของเซวียนหนิงน้อยเกินไป หากสืบสาวอดีตของนาง บางทีอาจพบคำตอบก็ได้...
ในระหว่างนั้น
การสืบสวนคดีศพแห้งยังคงดำเนินต่อไป โดยมีโม่เซวียนนำกรมสืบจับจัดการ
หลวงจีนเหมี่ยวเจินเริ่มให้การถึงรายละเอียดของคดี ทุกอย่างเป็นไปดังที่กวนหนิงสืบพบ เป็นเพราะเจ้าอาวาสเต้าซิ่นปรารถนาความเป็นอมตะและต่ออายุขัย จึงหลงเชื่อศาสตร์นอกรีต ก่อให้เกิดบาปกรรมใหญ่หลวงเช่นนี้...
ความจริงนั้นนองเลือดยิ่งนัก
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาสังหารหญิงสาววัยแรกรุ่นไปแล้ว 54 คน
ใช่แล้ว
เรื่องนี้เสร็จสิ้นลงแล้ว
ตามคำกล่าวของพวกเขา เต้าซิ่นน่าจะต่ออายุขัยได้สำเร็จแล้ว ทว่าในท้ายที่สุดกลับปลิดชีพตนเอง...
เพื่อบรรเทาผลกระทบ จึงต้องดำเนินการอย่างปิดลับที่สุดเท่าที่จะทำได้
จางเจิ้งควบคุมดูแลสถานที่เกิดเหตุ ส่วนเซวียหวยเหรินเข้าวังไปกราบทูลโดยทันที คดีนี้ใหญ่หลวงยิ่งนัก... อีกทั้งเขายังรู้ว่าจักรพรรดิหลงจิ่งทรงเลื่อมใสพระพุทธศาสนาเป็นอย่างยิ่ง และมีไมตรีอันดีกับเจ้าอาวาสเต้าซิ่น...