เรือนหลังหนึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว มีพื้นที่คับแคบ ภายนอกทรุดโทรม สีแดงบนกำแพงหลุดร่อนเป็นหย่อม ๆ จนดูด่างพร้อยยิ่งนัก ยากจะนึกว่าในวังหลวงจะมีสถานที่เช่นนี้อยู่ด้วย
แต่คงไม่ผิดแน่
บนประตูมีป้ายแผ่นหนึ่ง ดูแล้วคงเป็นสิ่งที่ยังอยู่ในสภาพดีที่สุด บนนั้นมีอักษรสามคำว่า ตำหนักชิงเยี่ยน
นี่นับเป็นตำหนักด้วยหรือ?
กวนหนิงรู้ว่าเซวียนหนิงไม่เป็นที่โปรดปรานในวัง ทว่าไม่คิดเลยว่าจะถูกทอดทิ้งถึงเพียงนี้
องค์หญิงผู้สูงศักดิ์กลับพำนักอยู่ในที่ห่างไกลและทรุดโทรมเช่นนี้
นางต้องไม่ใช่พระธิดาแท้ ๆ แน่
พระบิดาแท้ ๆ ไม่มีทางทำเช่นนี้กับนาง
ราวกับล่วงรู้ความคิดของกวนหนิง ขันทีน้อยจึงเอ่ยขึ้นว่า “ได้ยินว่าที่นี่แต่ก่อนใช้เก็บของจิปาถะ ภายหลังจึงให้องค์หญิงเซวียนหนิงมาประทับ เรื่องในวัง พวกเราก็พูดให้ชัดเจนไม่ได้ แต่ไม่นานคงดีขึ้นแล้ว อย่างไรองค์หญิงเซวียนหนิงก็ใกล้จะได้เป็นพระชายาแล้ว”
ขันทีน้อยยิ้มประจบเต็มใบหน้า
“เช่นนั้นบ่าวขอตัวก่อน ท่านเขย เชิญเข้าไปเองเถิด”
กวนหนิงโบกมือเป็นเชิงรับรู้ จากนั้นจึงเดินไปเคาะประตู
ไม่มีเสียงตอบรับ
เขาผลักประตูเข้าไป
ด้านในไม่ต่างจากเรือนทั่วไปภายนอกนัก ซ้ำยังรกรุงรังกว่า ดูแล้วไม่ได้เก็บกวาดมานาน
กวนหนิงรู้สึกปวดใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
เขาไม่คิดเลยว่าเซวียนหนิงจะใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้มาตลอด
“องค์หญิงกลับมาแล้วหรือ?”
ทันใดนั้นเสียงชราก็ดังขึ้น
เมื่อมองตามเสียง ก็เห็นหญิงชราคนหนึ่งเดินออกมา นางชรามากแล้ว ผมขาวโพลน ริ้วรอยบนใบหน้าซ้อนทับกัน ยามเดินตัวสั่นงันงก ทว่าสีหน้ากลับดูมีชีวิตชีวาไม่น้อย