กวนหนิงออกแรงตบฉาดเดียว ยามผู้นั้นก็ล้มคว่ำลงกับพื้น ใบหน้าบวมขึ้นอย่างรวดเร็ว
โจวไท่และคนอื่น ๆ ต่างชะงักงันเล็กน้อย การลงมือทำร้ายคนหน้ากรมกลาโหมเช่นนี้นับว่าหุนหันพลันแล่น ทว่ากลับรู้สึกสะใจอย่างประหลาด
“พูดดี ๆ กับเจ้าแล้วไม่ฟังใช่หรือไม่ ต้องให้ลงมือเสียก่อนถึงจะดี? เป็นสุนัขยังไม่รู้จักดูสีหน้าคน”
น้ำเสียงของกวนหนิงไร้ความเกรงใจ
“เจ้า...”
ยามที่ล้มอยู่บนพื้นกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ในนั้นยังมีฟันหลายซี่ปะปนอยู่ เขาจ้องกวนหนิงด้วยสายตาอาฆาต
ดูดซับพลังแค้นระลอกนี้ได้สะใจจริง ๆ
เรื่องทางนี้ดึงดูดผู้คนรอบข้างอย่างรวดเร็ว ยามคนอื่น ๆ รีบเข้ามาล้อม แม้แต่เติ้งชิวซึ่งอยู่ในลานก็เดินเข้ามา
“เจ้าทำเกินไปหรือไม่ ที่นี่คือที่ทำการกรมกลาโหม”
ยามหลายคนมีสีหน้าไม่เป็นมิตร
“เกิดอะไรขึ้น?”
เวลานั้นเติ้งชิวเดินเข้ามา น้ำเสียงทุ้มต่ำ
“ใต้เท้า พวกเขาบุกเข้ากรมกลาโหมทั้งยังลงมือทำร้ายคน...”
หลายคนพากันฟ้องร้อง
เติ้งชิวมองกวนหนิง แววอาฆาตวูบผ่านดวงตา
เพราะตำนานนางพญางูขาว ทำให้ชื่อเสียงของเขามัวหมองอย่างหนัก เขาจึงเกลียดชังกวนหนิงจนถึงขีดสุด
“ใต้เท้าเติ้ง ได้ยินว่ากรมกลาโหมควบคุมตัวคนของข้าไว้ ในฐานะผู้บังคับบัญชา ข้าย่อมเข้าเยี่ยมได้กระมัง?”
กวนหนิงชิงกล่าวจุดประสงค์ของตนก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยปาก
“เข้าเยี่ยมหรือ?”
เติ้งชิวที่กำลังจะเอ่ยตำหนิพลันชะงัก ก่อนกล่าวอย่างสงบว่า “ย่อมได้ ข้าจะพาเจ้าไปด้วยตนเอง”
“หืม?”
กวนหนิงประหลาดใจเล็กน้อย เติ้งชิวจะพูดจาดีเช่นนี้ได้อย่างไร?
เขาสังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้คงไม่ดีแน่