“พวกเจ้าต้องสืบอะไรไม่พบแน่!”
เติ้งชิวกล่าวเสียงเย็น “กรมกลาโหมเป็นหน่วยงานดูแลกิจการทหารของแผ่นดิน อย่างมากที่สุดข้าจะให้เวลาเจ้า 5 วัน หากพ้น 5 วันแล้วยังสืบอะไรไม่พบ เจ้าจะต้องรับผิดฐานรบกวนการทำงานตามปกติของกรมกลาโหม ไม่เพียงตำแหน่งมือปราบของเจ้าจะรักษาไว้ไม่ได้ กรมสืบจับของพวกเจ้าก็จะพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย!”
เขามองกวนหนิงด้วยสายตาเย็นชา กล่าวจบก็เดินจากไปทันที
ใคร ๆ ก็มองออกว่าเติ้งชิวโกรธขึ้นมาจริง ๆ
รองเจ้ากรมซ้ายแห่งกรมกลาโหม เป็นผู้มีตำแหน่งสูงและอำนาจมาก
หากกวนหนิงไม่ได้มีฐานะเป็นซื่อจื่อแห่งจวนเจิ้นเป่ยอ๋อง เขาจะอดทนถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
แต่นี่ก็เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว
“หัวหน้า ท่านใจร้อนเกินไปหรือไม่?”
เล่อเฉิงเหรินเอ่ย “เพราะเรื่องคราวก่อน พวกเราทั้งสามหน่วยก็สร้างปัญหาให้ตัวเองแล้ว คราวนี้ยัง... ท่านจะไม่ทำหน้าที่มือปราบก็ได้ แต่พวกเราจะเสียงานที่เลี้ยงปากเลี้ยงท้องไม่ได้”
เขาอดตำหนิกวนหนิงไม่ได้
“หากถึงขั้นนั้นจริง ก็มาทำงานที่ห้างสกุลกวนของข้า ข้าจะหางานที่ดีกว่านี้ให้เจ้า”
เล่อเฉิงเหรินพูดไม่ออก
“แต่คดีนี้ควรเริ่มสืบจากที่ใด?”
โจวไท่เอ่ย “เวลาผ่านมานานถึงเพียงนี้แล้ว ต่อให้เป็นการตายผิดธรรมชาติ เกรงว่าก็คงสืบได้ไม่ง่าย”
“อย่างน้อยเราต้องพิสูจน์ให้ได้ก่อนว่าพวกเขาตายผิดธรรมชาติ”
กวนหนิงกล่าว “อวี๋เฉิง เจ้ากับโจวไท่ไปสอบถามสืบสวนเรื่องสื่อหงฟู่ อดีตหยวนไว่หลาง จางเผิง พวกเจ้าสองคนไปสืบเรื่องเสิ่นเจี้ยน อดีตซื่อจง ส่วนข้ากับเล่อเฉิงเหรินจะสืบการตายของรถอัน”
“เวลามีจำกัด หวังว่าพวกเจ้าจะเร่งมือกัน”
“ขอรับ”
ทุกคนขานรับ
“เช่นนั้นก็เริ่มได้”
ทั้งสามกลุ่มแยกย้ายกันไปเริ่มสืบคดี