บุกตะลุยเข้าไปอย่างรวดเร็ว ทว่ากลับไร้ซึ่งความฮึกเหิมดุจสายรุ้ง
สาเหตุหลักเป็นเพราะทหารเว่ยเหนื่อยล้าเกินไป
ลองคิดดูเถิด เดิมทีก็หิวโหยมาเนิ่นนาน ใบหน้าเหลืองซีด ผอมแห้ง ขาดสารอาหาร แล้วยังวิ่งมาเป็นระยะทางยาวไกลเช่นนี้ จะเหลือเรี่ยวแรงได้อย่างไร?
ซ่งเฉิงรู้สถานการณ์ดี ทว่าไม่ได้ใส่ใจ
พวกเขาเหนื่อย กองทัพศัตรูก็เหนื่อยเช่นกัน
อีกทั้งพวกเขายังมีกำลังพลมากกว่า มีคนกว่า 7,000 คน เพียงแต่ละคนถ่มน้ำลายใส่สักคำ ก็ท่วมศัตรูตายได้แล้ว!
กองทัพใหญ่บุกเข้าเมืองอย่างรวดเร็ว
ซ่างเหลียวเป็นเพียงอำเภอเล็ก ๆ มีถนนสายหนึ่งทอดจากเหนือจรดใต้ ค่อนข้างแคบอยู่บ้าง ทั้งสองฝั่งมีประตูเมืองฝั่งละแห่ง
“ตามต่อไป!”
หากเข้าจากประตูเหนือแล้วหนีออกประตูใต้ได้ เช่นนั้นก็ยุ่งยากแล้ว
คนจำนวนมากบุกเข้ามาพร้อมกัน ทำให้ถนนดูแออัด
จี้หู่ยังคงนำหน้ามาเป็นคนแรก ไม่นานก็ไปถึงประตูใต้ พวกเขาพบว่าประตูใต้ปิดอยู่
หรือว่ากวนหนิงพาคนหนีออกไปแล้ว?
“เปิดประตูเมืองเร็วเข้า!”
จี้หู่สั่งทหารให้เข้าไป แต่กลับพบว่าประตูดูเหมือนถูกดันขวางจากด้านนอก จึงเปิดไม่ออก...
“เกิดอะไรขึ้น?”
ซ่งเฉิงมาถึงด้านหน้า
“เปิดประตูไม่ได้ขอรับ”
“อะไรนะ?”
สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย พลันเข้าใจว่านี่ต้องเป็นฝีมือกวนหนิง อีกฝ่ายล่อพวกเขาเข้ามาในเมือง แล้วขวางประตูไว้ เพื่อฉวยโอกาสหลบหนี
“เข้าไปช่วยกันสิ มีคนตั้งมากมาย จะให้เลี้ยงเสียข้าวสุกหรืออย่างไร?”
เขาตวาดด่าทอ
โอกาสดีถึงเพียงนี้ หรือจะปล่อยให้กวนหนิงหนีไปอีก?
“จัดคนออกทางประตูเมืองเหนือทันที แล้วตามไปจับ!”
ซ่งเฉิงเตรียมแผนรับมือไว้สองทาง