“ตาย!”
ดวงตาของจี้หู่เบิกกว้างดุจระฆังทองแดง รอยแผลเป็นบนใบหน้าทำให้สีหน้าของเขาดูน่าเกลียดยิ่ง
เขามั่นใจว่าดาบนี้จะผ่ากวนหนิงออกเป็นสองซีกได้!
คมดาบวาววับด้วยประกายเย็นเยียบ ในเสี้ยววินาทีคับขัน กวนหนิงยกดาบขึ้นขวาง!
“เคร้ง!”
เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น ประกายไฟแตกกระจายจากแรงปะทะ!
ตอบสนองได้รวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
แต่ถึงอย่างไรก็ต้องตาย!
ความคิดหนึ่งแล่นผ่านใจจี้หู่ ก่อนเขาจะออกแรงกดดาบลงต่อ
ทว่าในยามนั้นกลับรู้สึกถึงแรงต้าน ดาบไม่อาจกดลงไปได้แม้แต่น้อย
แววตาตื่นตระหนกวาบผ่านใบหน้าเขา
ตามปกติ เมื่อดาบทั้งสองปะทะกัน แรงสะเทือนย่อมทำให้โคนนิ้วแตก แขนชาจนจับอาวุธไม่อยู่ แต่ยามนี้กลับเป็นเขาที่รู้สึกเช่นนั้นหรือ?
ชั่วพริบตานั้นเอง
กวนหนิงออกแรงฉับพลัน ยกตัวดาบขึ้น
แรงสะท้อนที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้สีหน้าจี้หู่แปรเปลี่ยน แรงนั้นหนักหน่วงจนเขาไม่มีโอกาสตอบสนอง...ไม่เพียงแต่เขา แม้แต่ม้าศึกก็ถูกพลิกคว่ำไปด้วย!
ม้าศึกร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด
จี้หู่ถูกเหวี่ยงจนมึนงงไปหมด ในใจก็ร้องว่าแย่แล้ว
แต่กว่าจะรู้สึกตัว ประกายเย็นเยียบเบื้องหน้าก็ฟันลงมาแล้ว...
“เมื่อยี่สิบปีก่อน เจ้าไม่ตายในมือบิดาข้า นับว่าโชคดี แต่บัดนี้โชคของเจ้าหมดสิ้นแล้ว!”
เสียงเย็นชาดังก้องอยู่ข้างหู
จี้หู่เงยหน้า สีหน้าหวาดผวา ก่อนจะหมดสติไป...
ดูราวกับยาวนาน ทว่าแท้จริงเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา ในสายตาผู้อื่น จี้หู่ถูกฟันตกจากหลังม้าด้วยกระบวนท่าเดียว!
รวดเร็วยิ่ง!
รวดเร็วจนผู้คนมากมายยังไม่ทันตั้งตัว!
“ฮ้า!”
“ฮ้า!”
กองทัพมหาศาลด้านหลังส่งเสียงคำราม กวนหนิงสังหารแม่ทัพใหญ่ของฝ่ายศัตรูได้ นำพาขวัญกำลังใจอันเกรียงไกรมาให้พวกเขา!