“กองทัพต้าคังสายนั้นล้วนเป็นทหารม้าเกราะเหล็ก ขวัญกำลังใจดุจสายรุ้ง พกพาไอสังหารทะยานตรงเข้าสู่ค่ายทัพเว่ย ผู้ใดถูกก็ต้องบาดเจ็บ กองทัพเว่ยพ่ายหนีไปไกลนับพันลี้ โดยเฉพาะแม่ทัพใหญ่ของต้าคังที่ห้าวหาญไร้ผู้ใดเทียบ สังหารทหารเว่ยจนไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเกราะ แม่ทัพใหญ่หนานหยวนแห่งเว่ยหนีเตลิดอย่างลนลาน...”
หน่วยลาดตระเวนผู้นี้บรรยายเสียราวกับกำลังเล่านิทาน น้ำเสียงมีชีวิตชีวาเห็นภาพ ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเอ่ยชม ตรงกันข้าม คนทั้งหลายที่อยู่ในที่นั้นต่างมีสีหน้าหม่นคล้ำ
กองทัพเว่ยถูกทำลายจนสิ้น
ข่าวนี้ชวนให้ตื่นตะลึงยิ่งนัก!
ประหนึ่งสายฟ้าฟาด!
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังได้รับข่าวว่า กองทัพต้าคังซึ่งเดิมประจำอยู่ที่หวยโจวได้เคลื่อนเข้ามาทางหยวนโจว ล้อมเข้ามาเป็นวง...
“ไร้ประโยชน์!”
“ช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี!”
แม่ทัพใหญ่เคราดกผู้หนึ่งในกองทัพเหลียงตวาดด้วยโทสะ “นั่นคนตั้งสามแสน ต่อให้ฆ่าหมูสามแสนตัวก็ยังต้องใช้เวลาอยู่บ้าง เหตุใดจึงพ่ายแพ้รวดเร็วถึงเพียงนี้?”
“รัฐต้าเหลียงของเราช่างตาบอด ถึงได้ร่วมมือกับพวกไร้ประโยชน์เช่นนี้”
ถ้อยคำนี้เป็นเสมือนการเปิดปาก คนระดับแม่ทัพสูงของกองทัพเหลียงต่างเริ่มสบถด่ากันยกใหญ่
ด่าใครน่ะหรือ?
แน่นอนว่ากองทัพเว่ย
ตกลงกันไว้ว่าจะบุกพร้อมกัน แต่บัดนี้กลับถูกกำจัดจนสิ้น นี่มันเรื่องอันใดกัน?
สถานการณ์ของพวกเขาในยามนี้ช่างกระอักกระอ่วน อีกไม่นานก็จะเผชิญการถูกล้อมปราบ จะไม่ร้อนใจได้อย่างไร?
“ถึงจะแตกพ่าย อย่างน้อยก็ควรสังหารศัตรูให้ได้บ้าง แต่ตามข่าวที่เราสืบมา กองทัพศัตรูยังเหลือกำลังพลกว่าสิบหมื่น ความเสียหายมิได้นับว่ามากนัก”