เซวียชิ่งชะงักงันไปทันที ท่ามกลางบัญชีมากมาย รายการเล็กน้อยนี้แทบไม่สะดุดตา เขานึกไม่ถึงว่ากวนหนิงจะละเอียดถึงเพียงนี้ จนกระทั่งตรวจพบมันเข้า
“ท่านเก่งกาจยิ่งนัก ทำบัญชีปลอม เพิ่มรายการ แก้ไขรายรับ แต่ของปลอมก็คือของปลอม”
กวนหนิงไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูด รีบค้นพบหลักฐานโดยตรง
“กรณีเช่นนี้ยังมีอีกหนึ่งรายการ ใช้วิธีเดียวกัน ส่งมอบเงินหนึ่งแสนตำลึงให้เฉียนต้าฟู่โดยเปล่าประโยชน์”
กวนหนิงกล่าวเสียงเย็นชา “ใต้เท้าเซวีย ท่านมีคำอธิบายเช่นไร?”
เมื่อหลักฐานอยู่ตรงหน้า เซวียชิ่งก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไร เหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก
ถึงยามนี้ ทุกคนในที่นั้นต่างเข้าใจเรื่องราวแล้ว
แท้จริงนี่เป็นกลอุบายที่ใช้กันอยู่เป็นประจำ ราชสำนักมักมีรายการจัดซื้อมากมาย แล้วดำเนินการเบิกจ่ายเกินงบ เงินส่วนที่เกินมาไม่แน่ว่าตกอยู่ในกระเป๋าของผู้ใด
“เป็นอย่างไร? ไม่รู้จะอธิบายแล้วหรือ?”
กวนหนิงกล่าวเสียงเย็นชา “ข้าเห็นว่านี่เป็นตัวอย่างชัดเจนของขุนนางกับพ่อค้าสมคบคิด ยักยอกเงินหลวง ใต้เท้าเซวียกล้ายักยอกแม้แต่เงินที่ใช้ซ่อมแซมพระราชวัง ช่างบังอาจยิ่งนัก!”
การตรวจสอบครั้งพิเศษนี้ดูเหมือนจะผิดเพี้ยนไปเสียแล้ว กลับกลายเป็นว่ากวนหนิงซักถามกรมคลังแทน
“แม้เรื่องนี้ข้าจะเป็นผู้รับผิดชอบ แต่ข้าไม่ได้เป็นผู้ดำเนินการเอง”
เซวียชิ่งเอ่ยขึ้น “หลังจากนี้พวกเราจะเริ่มสืบสวน หาต้นตอของปัญหา สิ่งที่ต้องกล่าวถึงในยามนี้คือการตรวจสอบบัญชี”
“ถูกต้อง”
เจ้า ลี่เปิ่นกล่าวเสริมอย่างเร่งร้อน “เรื่องของกรมคลังยังไม่ถึงคราวที่เจ้าจะมาซักถาม”
“โอ้?”
กวนหนิงหันไปมองคนอื่น ๆ สีหน้าแสดงความประหลาดใจ