“อีกทั้งรายจ่ายที่ข้ากล่าวถึง มิใช่รายจ่ายตามปกติ แต่เป็นรายจ่ายที่ผิดปกติ”
กวนหนิงกล่าวต่อว่า “แม้แต่เรื่องภาษีก็มีปัญหาไม่น้อย ยอดที่นำส่งหลายรายการไม่ชัดเจน”
ถ้อยคำเดียวทำให้ทุกคนตื่นตะลึง!
สีหน้าของผู้คนมากมายล้วนแปรเปลี่ยนเป็นตกใจอย่างยิ่ง!
ภาษีเกี่ยวพันกับผลประโยชน์ของแว่นแคว้น หากภาษีมีปัญหา นั่นย่อมเป็นปัญหาใหญ่หลวง!
เซียวฉี่ลุกขึ้นทันที เอ่ยด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยวว่า “ราชวงศ์ต้าคังของข้า ราษฎรทุกคนล้วนมีชีวิตมั่งคั่งสงบสุข บ้านเมืองรุ่งเรืองเจริญก้าวหน้า ท้องพระคลังมีเงินเต็มเปี่ยม แต่เจ้ากลับกล่าวว่ารายจ่ายสูงกว่ารายรับจากภาษี ทั้งยังเป็นรายจ่ายผิดปกติอีก เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“รายจ่ายผิดปกติหมายถึงอะไร เงินเหล่านั้นไปอยู่ที่ใด?”
“แล้วยังเรื่องการชำระภาษีที่เจ้ากล่าวถึง ตกลงมีปัญหาอันใด? เรื่องนี้ใช่สิ่งที่เจ้าจะกล่าววาจาเหลวไหลได้หรือ?”
“จิ้นอ๋องทรงต้องการให้ข้าตอบจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“แน่นอน”
กวนหนิงตอบตรงๆ ว่า “เกรงว่าข้ากล้าพูด แต่ท่านไม่กล้าฟัง!”
“เจ้า...เปิ่นหวังมีสิ่งใดไม่กล้า?”
“หืม?”
เวลานั้น สีหน้าของเจ้า ลี่เปิ่นกับเซวียชิ่งแปรเปลี่ยนเล็กน้อย เรื่องราวทั้งหลายมีทั้งขาวกับดำ ย่อมมีสิ่งที่ไม่ขาวไม่ดำอยู่ด้วยเช่นกัน
เรื่องภาษีก็เป็นเช่นนี้
การชำระภาษีและรายจ่ายจำนวนมากไม่โปร่งใส เพราะเกี่ยวข้องกับสิ่งต่างๆ มากมาย รายละเอียดภายในซับซ้อนเกินไป และเรื่องเหล่านี้ไม่อาจเปิดเผยต่อสาธารณะได้
เจ้า ลี่เปิ่นกับเซวียชิ่งต่างเป็นขุนนางคนสำคัญของกรมคลัง ย่อมเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี
แต่พวกเขาไม่เชื่อว่ากวนหนิงจะมองเห็นสิ่งใด
“จิ้นอ๋องประทับอยู่บนที่สูง เกรงว่าบางเรื่องอาจไม่ทรงทราบความเป็นไป การไม่ทรงทราบเสียบ้าง อาจเป็นเรื่องดีกว่า”