ข่าวลือต่าง ๆ จากภายนอก กวนหนิงไม่มีเวลาจะใส่ใจแล้ว งานฉลองใหญ่ของจวนอ๋องดำเนินไปสามวัน เขาก็วุ่นวายอยู่สามวันเต็ม
เดิมทีคนในจวนอ๋องจิงก็มีไม่มาก หลายเรื่องจึงต้องลงมือจัดการด้วยตนเอง ส่วนองค์หญิงที่เพิ่งอภิเษกเข้าจวนมา เขาทำได้เพียงวางนางไว้ก่อน ทั้งสองแทบไม่ได้พูดคุยกัน
องค์หญิงผู้นี้ช่างเอาแต่ใจยิ่งนัก
กวนหนิงถึงกับทำกระดานเขียนแบบง่าย ๆ ให้นาง ใช้สื่อสารกันได้สะดวก ทว่าองค์หญิงกลับคิดค้นบัตรแผ่นเล็ก ๆ ขึ้นมาหลายใบ บนนั้นเขียนคำที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า “ไม่” เช่น ไม่ยินยอม ไม่อยาก และไม่เข้าใจ ครั้นมีเรื่องต้องการบอกก็หยิบออกมาแสดง
ช่างจนปัญญาจริง ๆ
นางยังเสนอข้อตกลงกับเขา อ้างว่าต้องการสานสัมพันธ์ ขอให้เขาห้ามแตะต้องนางภายในสองปี!
กวนหนิงพูดไม่ออกอยู่บ้าง
นี่มันสังคมศักดินาเสียที่ไหนกัน ไม่ใช่ยุคปัจจุบันสักหน่อย
เขาก็ไม่ใช่เขยที่แต่งเข้าบ้าน นางเป็นภรรยาที่เขาแต่งเข้าจวนอย่างถูกต้อง จะพากลับมาไว้บนหิ้งหรือเอาไว้ประดับจวนก็หาใช่ไม่
เกินไปแล้วจริง ๆ
แต่จะสื่อสารกันก็ไม่ได้ นางเองก็ไม่ยอมพูดกับเขา เอาแต่ใช้ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองเขา
แล้วก็… ไม่มีอะไรต่อจากนั้น
กวนหนิงบังคับนางไม่ได้ อีกทั้งเขาก็ไม่ใช่คนเช่นนั้น จึงได้แต่ปล่อยให้เรื่องยืดเยื้อไปก่อน
ยามนี้เขาไม่มีแก่ใจจะพัวพันกับนาง กวนหนิงยังต้องเผชิญปัญหาใหญ่ข้อหนึ่ง
งานฉลองสิ้นสุดลง ขบวนพิธีการก็ผ่านพ้น ถึงเวลาต้องชำระบัญชีแล้ว
งานเลี้ยงต่อเนื่องตลอดสามวันนี้ ใช้ทั้งอาหารและสิ่งของสิ้นเปลืองไม่น้อย
อาศัยชื่อเสียงของจวนอ๋องเจิ้นเป่ย โรงเตี๊ยม ร้านอาหาร และพ่อค้าเร่ต่างขนของมาส่งกันเป็นรถ ๆ
คนในจวนมีไม่มาก บรรดาผู้คุ้มกันต้องกลายเป็นคนยกสำรับ ทว่าก็ยังไม่พอ จึงต้องจ้างคนจากภายนอก ค่าแรงก็สูงลิ่ว